บริษัท เอกสยาม แอนด์ พาร์ทเนอร์ส จำกัด · เตรียมตัวก่อนไปสถานีตำรวจ

ส่วนที่หนึ่ง ก่อนถึงสถานีตำรวจ

การดำเนินการเมื่อพนักงานสอบสวนไม่รับคำร้องทุกข์ของผู้เสียหาย

ผู้เสียหายร้องทุกข์ต่อพนักงานสอบสวนได้ตาม ป.วิ.อ. มาตรา ๑๒๓ และมาตรา ๑๒๒ กำหนดกรณีที่พนักงานสอบสวนจะไม่ทำการสอบสวนก็ได้ หากถูกปฏิเสธ ผู้เสียหายยื่นคำร้องทุกข์เป็นหนังสือ ร้องทุกข์ต่อผู้มีตำแหน่งเหนือพนักงานสอบสวนตามมาตรา ๑๒๔ หรือร้องเรียนต่อ ก.ร.ตร. ได้

ปรับปรุงล่าสุด · ผู้รับผิดชอบเนื้อหา เอกสยาม ชัยศร ที่ปรึกษากฎหมาย

ดาวน์โหลดหน้านี้เป็นไฟล์ PDF บนหัวกระดาษของ Eksiam & Partners Co., Ltd.

สาระสำคัญ

  • ผู้เสียหายมีสิทธิร้องทุกข์ต่อพนักงานสอบสวน ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา ๑๒๓ และถ้าร้องทุกข์ด้วยปาก กฎหมายกำหนดให้พนักงานสอบสวนบันทึกไว้
  • มาตรา ๑๒๒ กำหนดกรณีที่พนักงานสอบสวนจะไม่ทำการสอบสวนก็ได้ คือ ผู้เสียหายไม่ยอมร้องทุกข์ตามระเบียบ ผู้เสียหายฟ้องคดีเองโดยไม่ได้ร้องทุกข์ก่อน หรือคำกล่าวโทษไม่ปรากฏตัวผู้กล่าวโทษ
  • ความเห็นคณะกรรมการกฤษฎีกาเรื่องเสร็จที่ ๖๗๙/๒๕๔๔ เห็นว่าข้อ ๑๑ วรรคหนึ่ง แห่งประมวลระเบียบการตำรวจเกี่ยวกับคดี ฉบับที่แก้ไขใน พ.ศ. ๒๕๔๒ เป็นแนวทางที่ถูกต้อง ข้อนี้ตามถ้อยคำที่ความเห็นยกไว้ ให้รับคำร้องทุกข์ตามกฎหมายไว้สอบสวน และให้ลงรายงานประจำวันชี้แจงหลักกฎหมายเมื่อเรื่องไม่ใช่คำร้องทุกข์หรือเป็นเรื่องทางแพ่ง
  • ผู้เสียหายร้องทุกข์ต่อพนักงานฝ่ายปกครองหรือตำรวจซึ่งมีตำแหน่งรองหรือเหนือพนักงานสอบสวนได้ ตามมาตรา ๑๒๔ ถ้าเป็นหนังสือ เจ้าพนักงานผู้รับต้องรีบส่งไปยังพนักงานสอบสวน ถ้าร้องทุกข์ด้วยปาก ต้องรีบจัดให้ผู้เสียหายไปพบพนักงานสอบสวน
  • ผู้ที่ไม่ได้รับความเป็นธรรมจากการไม่กระทำการของข้าราชการตำรวจอันมิชอบ มีสิทธิร้องเรียนต่อ ก.ร.ตร. ตามพระราชบัญญัติตำรวจแห่งชาติ พ.ศ. ๒๕๖๕ มาตรา ๕๐
  • เจ้าพนักงานที่ละเว้นการปฏิบัติหน้าที่โดยมิชอบเพื่อให้เกิดความเสียหายแก่ผู้หนึ่งผู้ใด อาจมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๑๕๗ ความผิดนี้ต้องมีเจตนา การไม่รับคำร้องทุกข์ทุกกรณีจึงไม่เป็นความผิดตามมาตรานี้เสมอไป

หน้าที่ของพนักงานสอบสวนเมื่อผู้เสียหายมาร้องทุกข์

การร้องทุกข์เป็นสิทธิของผู้เสียหายตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา ๑๒๓ ซึ่งอธิบายขั้นตอนทั่วไปไว้ในหน้าหลัก แจ้งความร้องทุกข์ที่สถานีตำรวจ หน้านี้อธิบายเฉพาะกรณีที่ผู้เสียหายไปสถานีตำรวจแล้วพนักงานสอบสวนไม่รับคำร้องทุกข์ไว้ดำเนินการ

มาตรา ๑๒๓ วรรคหนึ่งบัญญัติว่าผู้เสียหายอาจร้องทุกข์ต่อพนักงานสอบสวนได้ วรรคสองกำหนดรายการที่คำร้องทุกข์ต้องมี ได้แก่ ชื่อและที่อยู่ของผู้ร้องทุกข์ ลักษณะแห่งความผิด พฤติการณ์ต่าง ๆ ที่ความผิดได้กระทำลง ความเสียหายที่ได้รับ และชื่อหรือรูปพรรณของผู้กระทำผิดเท่าที่จะบอกได้ และวรรคสามให้ร้องทุกข์เป็นหนังสือหรือด้วยปากก็ได้ ถ้าร้องด้วยปาก ให้พนักงานสอบสวนบันทึกไว้1

ความเห็นของสำนักงาน: ถ้อยคำ "ให้พนักงานสอบสวนบันทึกไว้" ในมาตรา ๑๒๓ วรรคสาม กำหนดหน้าที่บันทึกคำร้องทุกข์ที่ร้องด้วยปาก พร้อมลงวันเดือนปีและลายมือชื่อผู้บันทึกกับผู้ร้องทุกข์ หน้าที่นี้เป็นหน้าที่บันทึก ไม่ใช่หน้าที่ต้องสอบสวนทุกกรณี เพราะมาตรา ๑๒๒ ยังให้พนักงานสอบสวนไม่ทำการสอบสวนได้ในกรณีที่มาตรานั้นกำหนด

คำร้องทุกข์ตามกฎหมายต้องมีองค์ประกอบตามมาตรา ๒ (๗) คือ ผู้เสียหายกล่าวหาต่อเจ้าหน้าที่ว่ามีผู้กระทำความผิดขึ้น ซึ่งกระทำให้เกิดความเสียหายแก่ผู้เสียหาย และการกล่าวหานั้นได้กล่าวโดยมีเจตนาจะให้ผู้กระทำความผิดได้รับโทษ2 การแจ้งเพื่อเป็นหลักฐานโดยไม่ประสงค์ให้ดำเนินคดี เช่น การแจ้งเอกสารหาย จึงไม่เป็นคำร้องทุกข์ตามกฎหมาย

มาตรา ๑๒๑ วรรคหนึ่งให้พนักงานสอบสวนมีอำนาจสอบสวนคดีอาญาทั้งปวง และวรรคสองห้ามมิให้ทำการสอบสวนในคดีความผิดต่อส่วนตัว เว้นแต่จะมีคำร้องทุกข์ตามระเบียบ3 ในคดีความผิดต่อส่วนตัว การรับคำร้องทุกข์จึงเป็นเงื่อนไขของอำนาจสอบสวน และมาตรา ๑๒๐ ห้ามมิให้พนักงานอัยการยื่นฟ้องคดีใดต่อศาลโดยมิได้มีการสอบสวนในความผิดนั้นก่อน4 คำพิพากษาศาลฎีกาที่ ๓๔๖๒/๒๕๖๗ ในหมวดคำพิพากษาศาลฎีกาที่เกี่ยวข้องของหน้านี้ วินิจฉัยตามมาตรา ๑๒๐ ว่า ถ้าพนักงานอัยการฟ้องโดยมิได้มีการสอบสวนก่อน พนักงานอัยการไม่มีอำนาจฟ้อง ความเห็นของสำนักงาน: เมื่อการสอบสวนเป็นเงื่อนไขของการฟ้องคดีโดยพนักงานอัยการ คำร้องทุกข์ที่ไม่ได้รับไว้ดำเนินการจึงทำให้คดีไม่เข้าสู่ขั้นตอนที่รัฐจะดำเนินคดีให้ผู้เสียหาย

ประมวลระเบียบการตำรวจเกี่ยวกับคดีเป็นระเบียบภายในของสำนักงานตำรวจแห่งชาติ ความเห็นคณะกรรมการกฤษฎีกา (คณะที่ ๑๑) เรื่องเสร็จที่ ๖๗๙/๒๕๔๔ ตอบข้อหารือของสำนักงานตำรวจแห่งชาติกรณีมีผู้ร้องทุกข์หรือกล่าวโทษเจ้าหน้าที่ตามกฎหมายว่าด้วยการป้องกันและปราบปรามการฟอกเงิน ความเห็นนั้นเห็นว่า ข้อ ๑๑ วรรคหนึ่ง แห่งประมวลระเบียบการตำรวจเกี่ยวกับคดี ลักษณะ ๑๓ บทที่ ๓ ซึ่งแก้ไขเพิ่มเติมใน พ.ศ. ๒๕๔๒ เป็นแนวทางที่ถูกต้องสอดคล้องกับหลักการดำเนินคดีอาญาของพนักงานสอบสวนตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา5 และสรุปว่าในกรณีที่หารือ พนักงานสอบสวนต้องปฏิบัติตามข้อ ๑๑ วรรคหนึ่ง6

ความเห็นฉบับเดียวกันบันทึกว่า ก่อนหน้านั้นคณะกรรมการวินิจฉัยร้องทุกข์ได้วินิจฉัยว่า เมื่อผู้ร้องทุกข์ได้ยื่นคำร้องทุกข์โดยชอบแล้ว พนักงานสอบสวนต้องรับคำร้องทุกข์แล้วดำเนินการสอบสวน เว้นแต่จะเป็นกรณีตามมาตรา ๑๒๒ หรือเป็นเรื่องที่เห็นได้โดยชัดแจ้งว่าเป็นเรื่องทางแพ่ง ซึ่งจะลงประจำวันชี้แจงหลักกฎหมายไว้แล้วแจ้งผู้ร้องทุกข์ก็ได้ และเห็นว่าระเบียบเดิมที่ให้พนักงานสอบสวนวินิจฉัยในเบื้องต้นแล้วไม่สอบสวนต่อ เท่ากับให้พนักงานสอบสวนชี้ขาดคดีแทนพนักงานอัยการหรือศาล ซึ่งน่าจะไม่ถูกต้อง สำนักงานตำรวจแห่งชาติจึงแก้ไขระเบียบให้เป็นไปตามคำวินิจฉัยนั้น7 ข้อสังเกตของสำนักงาน: ความเห็นนี้ออกเมื่อ พ.ศ. ๒๕๔๔ ถ้อยคำของประมวลระเบียบการตำรวจเกี่ยวกับคดีฉบับที่ใช้อยู่ในปัจจุบันอาจมีการแก้ไขภายหลัง ข้อความเกี่ยวกับข้อ ๑๑ ในหน้านี้จึงเป็นถ้อยคำตามที่ความเห็นนั้นยกไว้

กรณีที่พนักงานสอบสวนไม่สอบสวนได้ตามกฎหมาย

ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา ๑๒๒ บัญญัติว่าพนักงานสอบสวนจะไม่ทำการสอบสวนในกรณีต่อไปนี้ก็ได้ คือ ผู้เสียหายขอความช่วยเหลือแต่ไม่ยอมร้องทุกข์ตามระเบียบ ผู้เสียหายฟ้องคดีเสียเองโดยมิได้ร้องทุกข์ก่อน และหนังสือกล่าวโทษเป็นบัตรสนเท่ห์ หรือผู้กล่าวโทษด้วยปากไม่ยอมบอกว่าตนคือใคร หรือไม่ยอมลงลายมือชื่อ8 นอกจากนี้ มาตรา ๑๒๑ วรรคสองห้ามสอบสวนความผิดต่อส่วนตัวที่ไม่มีคำร้องทุกข์ตามระเบียบ3

ข้อ ๑๑ ตามถ้อยคำที่ความเห็นคณะกรรมการกฤษฎีกาเรื่องเสร็จที่ ๖๗๙/๒๕๔๔ ยกไว้ กำหนดว่า หากการแจ้งความไม่ใช่คำร้องทุกข์หรือคำกล่าวโทษ หรือเป็นเรื่องทางแพ่ง ให้พนักงานสอบสวนลงรายงานประจำวันชี้แจงหลักกฎหมายไว้เป็นหลักฐานแล้วแจ้งให้ผู้แจ้งความทราบ เว้นแต่การแจ้งความนั้นไม่เป็นคำร้องทุกข์แต่เป็นความผิดอาญาแผ่นดิน พนักงานสอบสวนควรจะต้องสอบสวนว่ามีมูลความผิดเป็นอาญาแผ่นดินหรือไม่9 ตามถ้อยคำนี้ การไม่รับเรื่องไว้สอบสวนเพราะเห็นว่าเป็นเรื่องทางแพ่งต้องดำเนินการควบคู่กับการลงรายงานประจำวันและการชี้แจงเหตุผลทางกฎหมายแก่ผู้แจ้งความ

ตารางต่อไปนี้เทียบเหตุผลที่ผู้เสียหายมักได้รับที่สถานีตำรวจกับหลักกฎหมายที่เกี่ยวข้อง

เหตุผลที่ได้รับหลักกฎหมายที่เกี่ยวข้องการดำเนินการของผู้เสียหาย
ผู้แจ้งไม่ยอมลงลายมือชื่อหรือไม่บอกว่าตนคือใครเป็นเหตุตามมาตรา ๑๒๒ (๓) สำหรับคำกล่าวโทษแจ้งชื่อ ที่อยู่ และลงลายมือชื่อในบันทึก
ผู้เสียหายฟ้องคดีเองไว้แล้วเป็นเหตุตามมาตรา ๑๒๒ (๒)ดำเนินคดีในศาลต่อไป หรือปรึกษาทนายความเรื่องการร้องทุกข์
เป็นเรื่องทางแพ่งข้อ ๑๑ ตามถ้อยคำที่ความเห็นปี ๒๕๔๔ ยกไว้ ให้ลงรายงานประจำวันชี้แจงหลักกฎหมายและแจ้งผู้แจ้งความ เว้นแต่เป็นความผิดอาญาแผ่นดินซึ่งควรสอบสวนว่ามีมูลหรือไม่ขอให้ลงรายงานประจำวันและขอทราบเหตุผลทางกฎหมายที่บันทึกไว้
เหตุเกิดในท้องที่อื่นมาตรา ๑๘ วรรคสามกำหนดผู้รับผิดชอบการสอบสวนโดยปกติ และมาตรา ๑๒๔ ให้ส่งคำร้องทุกข์ไปยังพนักงานสอบสวนดูหมวดถัดไป
ให้ไปรวบรวมหลักฐานมาก่อนมาตรา ๑๒๓ วรรคสองกำหนดรายการเพียง "เท่าที่จะบอกได้"ร้องทุกข์ตามข้อมูลที่มี และส่งเอกสารเพิ่มเติมภายหลัง

ความเห็นของสำนักงาน: คำว่า "เท่าที่จะบอกได้" ในมาตรา ๑๒๓ วรรคสอง แสดงว่ากฎหมายไม่ได้กำหนดให้ผู้เสียหายต้องมีพยานหลักฐานครบก่อนร้องทุกข์ การรวบรวมพยานหลักฐานเป็นงานของการสอบสวนตามมาตรา ๒ (๑๑)10 คณะกรรมการวินิจฉัยร้องทุกข์ก็เห็นว่าการให้พนักงานสอบสวนวินิจฉัยในเบื้องต้นแล้วไม่สอบสวนต่อ น่าจะไม่ถูกต้อง โดยยกเว้นกรณีตามมาตรา ๑๒๒ และเรื่องที่เห็นได้โดยชัดแจ้งว่าเป็นเรื่องทางแพ่ง7

สำหรับความผิดต่อส่วนตัว ผู้เสียหายต้องร้องทุกข์ภายในสามเดือนนับแต่วันที่รู้เรื่องความผิดและรู้ตัวผู้กระทำความผิด รายละเอียดอยู่ในหน้า ความผิดอันยอมความได้และการถอนแจ้งความ ผู้เสียหายในความผิดประเภทนี้จึงควรร้องทุกข์ให้มีผลภายในกำหนด แม้ในวันแรกจะยังไม่ได้รับเลขคดี

การร้องทุกข์ที่สถานีตำรวจซึ่งไม่ใช่ท้องที่เกิดเหตุ

ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา ๑๘ วรรคหนึ่งและวรรคสอง ให้พนักงานสอบสวนมีอำนาจสอบสวนความผิดอาญาซึ่งได้เกิด หรืออ้าง หรือเชื่อว่าได้เกิดภายในเขตอำนาจของตน หรือเมื่อผู้ต้องหามีที่อยู่หรือถูกจับภายในเขตอำนาจของตน11 วรรคสามกำหนดว่า ความผิดอาญาได้เกิดในเขตอำนาจพนักงานสอบสวนคนใด โดยปกติให้พนักงานสอบสวนผู้นั้นเป็นผู้รับผิดชอบในการสอบสวน เว้นแต่มีเหตุจำเป็นหรือเพื่อความสะดวก ให้พนักงานสอบสวนแห่งท้องที่ที่ผู้ต้องหามีที่อยู่หรือถูกจับเป็นผู้รับผิดชอบ12 และมาตรา ๑๙ ให้พนักงานสอบสวนในท้องที่หนึ่งท้องที่ใดที่เกี่ยวข้องมีอำนาจสอบสวนได้ เมื่อไม่แน่ว่าความผิดเกิดในท้องที่ใด ความผิดกระทำในหลายท้องที่ หรือความผิดเกิดขึ้นขณะผู้ต้องหาหรือผู้เสียหายกำลังเดินทาง13 ความเห็นของสำนักงาน: บทบัญญัติเหล่านี้กำหนดอำนาจและความรับผิดชอบในการสอบสวน และไม่ได้ใช้ถ้อยคำกำหนดว่าผู้เสียหายต้องร้องทุกข์ที่สถานีใด

มาตรา ๑๒๔ วรรคหนึ่งให้ผู้เสียหายร้องทุกข์ต่อพนักงานฝ่ายปกครองหรือตำรวจซึ่งมีตำแหน่งหน้าที่รองหรือเหนือพนักงานสอบสวน และเป็นผู้มีหน้าที่รักษาความสงบเรียบร้อยตามกฎหมายได้ วรรคสองและวรรคสามกำหนดว่า เมื่อมีหนังสือร้องทุกข์ ให้เจ้าพนักงานนั้นรีบจัดการส่งไปยังพนักงานสอบสวน และเมื่อมีคำร้องทุกข์ด้วยปาก ให้รีบจัดการให้ผู้เสียหายไปพบพนักงานสอบสวน ในกรณีเร่งร้อนให้จดบันทึกเองแล้วรีบส่งไปยังพนักงานสอบสวน14

ความเห็นของสำนักงาน: เมื่ออ่านมาตรา ๑๘ กับมาตรา ๑๒๔ ประกอบกัน พนักงานฝ่ายปกครองหรือตำรวจซึ่งมีตำแหน่งหน้าที่รองหรือเหนือพนักงานสอบสวนและมีหน้าที่รักษาความสงบเรียบร้อยตามกฎหมาย ซึ่งรับคำร้องทุกข์ไว้ ต้องส่งต่อหรือจัดให้ผู้เสียหายไปพบพนักงานสอบสวนตามมาตรา ๑๒๔ คำตอบว่า "ให้ไปแจ้งที่ท้องที่เกิดเหตุ" จึงไม่ทำให้คำร้องทุกข์ที่ยื่นต่อเจ้าพนักงานตามมาตรา ๑๒๔ สิ้นผล ผู้เสียหายควรยื่นคำร้องทุกข์เป็นหนังสือและขอให้ส่งต่อตามมาตรา ๑๒๔ โดยเฉพาะในความผิดต่อส่วนตัวที่มีกำหนดเวลาร้องทุกข์

ข้อสังเกตจากการปฏิบัติของสำนักงาน: การร้องทุกข์ที่สถานีตำรวจแห่งท้องที่ที่ความผิดเกิดมักเริ่มการสอบสวนได้โดยไม่ต้องส่งเรื่องต่อ เพราะพนักงานสอบสวนท้องที่นั้นเป็นผู้รับผิดชอบโดยปกติตามมาตรา ๑๘ วรรคสาม การร้องทุกข์ที่สถานีอื่นเหมาะกับกรณีที่ผู้เสียหายเดินทางไปท้องที่เกิดเหตุไม่ได้ หรือใกล้ครบกำหนดเวลาร้องทุกข์

ขั้นตอนเมื่อพนักงานสอบสวนไม่รับคำร้องทุกข์

เมื่อพนักงานสอบสวนไม่รับคำร้องทุกข์ ผู้เสียหายควรดำเนินการเป็นลำดับ คือ ขอเหตุผลและการบันทึก ยื่นคำร้องทุกข์เป็นหนังสือ ร้องทุกข์ต่อผู้มีตำแหน่งเหนือพนักงานสอบสวน และร้องเรียนต่อคณะกรรมการพิจารณาเรื่องร้องเรียนตำรวจ (ก.ร.ตร.) ตามลำดับต่อไปนี้

  1. ขอทราบเหตุผลทางกฎหมาย และขอให้ลงรายงานประจำวัน ตามถ้อยคำของข้อ ๑๑ ที่ความเห็นคณะกรรมการกฤษฎีกาปี ๒๕๔๔ ยกไว้9 บันทึกวันเวลา ชื่อและตำแหน่งของพนักงานสอบสวนที่พบ และเหตุผลที่ได้รับ
  2. ยื่นคำร้องทุกข์เป็นหนังสือ ที่มีรายการตามมาตรา ๑๒๓ วรรคสอง ลงวันเดือนปีและลายมือชื่อตามวรรคสาม1 ทำสำเนาไว้ และขอให้เจ้าหน้าที่ลงชื่อรับหรือประทับตรารับบนสำเนา
  3. ร้องทุกข์ต่อผู้มีตำแหน่งเหนือพนักงานสอบสวน เช่น หัวหน้าพนักงานสอบสวนหรือผู้กำกับการสถานีตำรวจ ตามมาตรา ๑๒๔ ซึ่งต้องรีบส่งคำร้องทุกข์ไปยังพนักงานสอบสวน14
  4. ร้องเรียนต่อ ก.ร.ตร. ตามพระราชบัญญัติตำรวจแห่งชาติ พ.ศ. ๒๕๖๕ มาตรา ๕๐ ซึ่งให้ผู้ไม่ได้รับความเป็นธรรมจากการกระทำหรือไม่กระทำการของข้าราชการตำรวจอันมิชอบมีสิทธิร้องเรียน15
  5. พิจารณาการดำเนินคดีอาญาต่อเจ้าพนักงาน เมื่อมีพยานหลักฐานว่าการไม่รับคำร้องทุกข์เป็นการละเว้นการปฏิบัติหน้าที่โดยมิชอบเพื่อให้เกิดความเสียหาย ตามหมวดถัดไป

ก.ร.ตร. มีหน้าที่และอำนาจพิจารณาเรื่องร้องเรียนเกี่ยวกับความเดือดร้อนหรือไม่ได้รับความเป็นธรรมของประชาชนจากการกระทำหรือไม่กระทำการของข้าราชการตำรวจอันมิชอบ ตามมาตรา ๔๓16 และมาตรา ๕๐ ยังกำหนดว่าหลักเกณฑ์การร้องเรียนต้องไม่สร้างขั้นตอนโดยไม่จำเป็นและไม่เป็นภาระแก่ประชาชนเกินสมควร15 ระเบียบคณะกรรมการพิจารณาเรื่องร้องเรียนตำรวจ ว่าด้วยหลักเกณฑ์และวิธีการร้องเรียนต่อคณะกรรมการพิจารณาเรื่องร้องเรียนตำรวจ พ.ศ. ๒๕๖๖ (ราชกิจจานุเบกษา เล่ม ๑๔๐ ตอนพิเศษ ๒๕๗ ง) ให้ยื่นเรื่องได้ที่สำนักงาน ก.ร.ตร. ทางไปรษณีย์ หรือทางสื่ออิเล็กทรอนิกส์ที่ ก.ร.ตร. กำหนด หนังสือร้องเรียนอย่างน้อยต้องมีชื่อ ที่อยู่หรือช่องทางติดต่อ ชื่อหรือตำแหน่งของผู้ถูกร้องเรียน การกระทำที่อ้างว่าเป็นความผิดพร้อมวันเวลาและสถานที่ ใช้ถ้อยคำสุภาพ และลงลายมือชื่อผู้ร้องเรียน หนังสือที่ไม่ปรากฏชื่อ ที่อยู่ หรือลายมือชื่อ ยังรับไว้ได้ถ้ามีข้อเท็จจริงและพยานหลักฐานชัดแจ้งเพียงพอ และเจ้าหน้าที่ต้องออกใบรับเรื่องให้ผู้ร้องเรียนไว้เป็นหลักฐาน การร้องเรียนการปฏิบัติหน้าที่ของตำรวจในกรณีอื่นอธิบายไว้ในหน้า ญาติถูกจับและสิทธิผู้ถูกจับกุม

การร้องเรียนต่อ ก.ร.ตร. เป็นการตรวจสอบทางวินัยของข้าราชการตำรวจ ไม่ใช่การร้องทุกข์ในคดีเดิม ผู้เสียหายจึงควรดำเนินการตามลำดับที่ ๒ และ ๓ เพื่อให้คำร้องทุกข์ในคดีเดิมเข้าสู่การสอบสวน ควบคู่กับการร้องเรียนต่อ ก.ร.ตร.

สำนักงานให้คำปรึกษาเรื่องการร้องทุกข์ จัดทำคำร้องทุกข์เป็นหนังสือ และที่ปรึกษากฎหมายหรือทนายความของสำนักงานไปสถานีตำรวจพร้อมผู้เสียหายได้ ขอบเขตงานอยู่ในหน้า ที่ปรึกษากฎหมายและทนายความไปสถานีตำรวจพร้อมท่าน

ความรับผิดของเจ้าพนักงานที่ละเว้นการปฏิบัติหน้าที่

ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๑๕๗ บัญญัติให้ผู้เป็นเจ้าพนักงานซึ่งปฏิบัติหรือละเว้นการปฏิบัติหน้าที่โดยมิชอบเพื่อให้เกิดความเสียหายแก่ผู้หนึ่งผู้ใด หรือปฏิบัติหรือละเว้นการปฏิบัติหน้าที่โดยทุจริต ต้องระวางโทษจำคุกตั้งแต่หนึ่งปีถึงสิบปี หรือปรับตั้งแต่สองหมื่นบาทถึงสองแสนบาท หรือทั้งจำทั้งปรับ17

มาตรา ๑๕๗ แยกความผิดในส่วนการละเว้นการปฏิบัติหน้าที่ของเจ้าพนักงานไว้เป็นสองฐาน

  1. ฐานที่หนึ่ง เจ้าพนักงานละเว้นการปฏิบัติหน้าที่โดยมิชอบ เพื่อให้เกิดความเสียหายแก่ผู้หนึ่งผู้ใด
  2. ฐานที่สอง เจ้าพนักงานละเว้นการปฏิบัติหน้าที่โดยทุจริต

ความเห็นของสำนักงาน: ฐานที่หนึ่งต้องมีเจตนาพิเศษเพื่อให้เกิดความเสียหายแก่ผู้หนึ่งผู้ใด และฐานที่สองต้องกระทำโดยทุจริต การที่พนักงานสอบสวนไม่รับคำร้องทุกข์เพราะเข้าใจข้อกฎหมายคลาดเคลื่อน เช่น เห็นว่าเป็นเรื่องทางแพ่งและได้ลงรายงานประจำวันชี้แจงไว้ อาจไม่ครบองค์ประกอบมาตรา ๑๕๗ ผู้เสียหายจึงควรใช้ช่องทางตามมาตรา ๑๒๔ และการร้องเรียนต่อ ก.ร.ตร. ก่อน และพิจารณาการดำเนินคดีอาญาเมื่อมีพยานหลักฐานแสดงเจตนาตามฐานใดฐานหนึ่งของมาตรา ๑๕๗

ผู้เสียหายที่ร้องเรียนการปฏิบัติหน้าที่ของตำรวจควรเขียนตามข้อเท็จจริงที่ตนทราบ คำพิพากษาศาลฎีกาที่ ๕๗๙๖/๒๕๖๗ ในหมวดคำพิพากษาศาลฎีกาที่เกี่ยวข้องของหน้านี้ เป็นคดีที่มีการทำหนังสือร้องเรียนการปฏิบัติหน้าที่ของเจ้าพนักงานเพื่อให้สอบสวนทางวินัย ในคดีนั้นศาลวินิจฉัยว่าการร้องเรียนตามความเข้าใจโดยสุจริต แม้ข้อเท็จจริงบางส่วนคลาดเคลื่อน ไม่เป็นความผิดฐานแจ้งความเท็จหรือหมิ่นประมาท เพราะขาดเจตนา ข้อความในหนังสือร้องเรียนจึงควรแยกข้อเท็จจริงที่ผู้ร้องเรียนพบเองออกจากความเห็นของผู้ร้องเรียน

คำพิพากษาศาลฎีกาที่เกี่ยวข้อง

คำพิพากษาศาลฎีกาในหมวดนี้ทุกฉบับเปิดตรวจจากระบบสืบค้นคำพิพากษา คำสั่งคำร้องและคำวินิจฉัยศาลฎีกา เมื่อ ๘ พฤศจิกายน ๒๕๖๙ ข้อความในเครื่องหมายคำพูดคัดจากคำพิพากษาฉบับย่อคำต่อคำ ส่วนข้อความนำหน้าเป็นการสรุปของสำนักงานเพื่อให้เห็นว่าคำวินิจฉัยนั้นใช้กับขั้นตอนที่สถานีตำรวจอย่างไร

คำวินิจฉัยของศาล · คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3462/256719

ไม่มีการสอบสวน พนักงานอัยการไม่มีอำนาจฟ้อง ศาลฎีกาวินิจฉัยตามมาตรา ๑๒๐ ว่า ถ้าพนักงานอัยการฟ้องคดีโดยมิได้มีการสอบสวนก่อน หรือมีการสอบสวนแต่การสอบสวนไม่ชอบ ซึ่งต้องถือว่าไม่มีการสอบสวนเช่นกัน พนักงานอัยการไม่มีอำนาจฟ้อง การสอบสวนจึงเป็นฐานของการดำเนินคดีโดยรัฐ คำร้องทุกข์ที่ไม่ได้รับไว้ดำเนินการทำให้คดีไม่เข้าสู่การสอบสวนนั้น

“แม้การพิจารณาคดีทุจริตและประพฤติมิชอบจะใช้ระบบไต่สวน ซึ่งศาลมีอำนาจแสวงหาข้อเท็จจริงได้เอง แต่กรณียังคงต้องอยู่ภายใต้บังคับแห่ง ป.วิ.อ. ซึ่ง ตาม ป.วิ.อ. มาตรา 120 ที่นำมาใช้บังคับแก่คดีนี้ด้วยตามมาตรา 6 แห่ง พ.ร.บ.วิธีพิจารณาคดีทุจริตและประพฤติมิชอบ พ.ศ. 2559 บัญญัติว่า "ห้ามมิให้อัยการยื่นฟ้องคดีใดต่อศาล โดยมิได้มีการสอบสวนในความผิดนั้นก่อน" ดังนี้ ถ้าพนักงานอัยการฟ้องคดีโดยมิได้มีการสอบสวนก่อนหรือมีการสอบสวนแล้ว แต่การสอบสวนไม่ชอบ ซึ่งต้องถือว่าไม่มีการสอบสวนเช่นกัน เมื่อการฟ้องไม่ชอบด้วยกฎหมายเพราะพนักงานอัยการไม่มีอำนาจฟ้อง ศาลจึงไม่มีอำนาจสั่งให้โจทก์แก้ฟ้องในส่วนผู้กระทำความผิดมูลฐานและพฤติการณ์อันเป็นความผิดต่อตำแหน่งหน้าที่ราชการจากเดิม ซึ่งมีพฤติการณ์การกระทำความผิดที่แตกต่างกัน และเพิ่งมีการสอบสวนเพิ่มเติมภายหลังจากโจทก์ฟ้องคดีแล้วได้ เพราะการจะสั่งให้โจทก์แก้ฟ้อง ตาม พ.ร.บ.วิธีพิจารณาคดีทุจริตและประพฤติมิชอบ พ.ศ. 2559 มาตรา 15 วรรคสาม นั้น ฟ้องเดิมจะต้องเป็นฟ้องที่ชอบด้วยกฎหมายอยู่แล้ว เพียงแต่เป็นกรณีที่ฟ้องเดิมไม่สมบูรณ์โดยไม่ได้บรรยายคำฟ้องให้ครบถ้วนตามหลักเกณฑ์ที่กฎหมายกำหนดไว้เท่านั้น”

คำวินิจฉัยของศาล · คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 5796/256720

การร้องเรียนตามความเข้าใจโดยสุจริตไม่เป็นแจ้งความเท็จหรือหมิ่นประมาท ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ความผิดฐานแจ้งข้อความอันเป็นเท็จตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๑๓๗ ๑๗๒ และ ๑๗๓ และความผิดฐานหมิ่นประมาทตามมาตรา ๓๒๖ ต้องกระทำโดยเจตนา หนังสือร้องเรียนที่แจ้งข้อเท็จจริงตามความเข้าใจโดยมีเหตุผลอันควรเชื่อว่าเป็นความจริงโดยสุจริต แม้มีข้อความบางส่วนพาดพิงการปฏิบัติหน้าที่ของเจ้าพนักงานและคลาดเคลื่อนไปบ้าง ไม่เป็นความผิด ผู้เสียหายที่ร้องเรียนการไม่รับคำร้องทุกข์จึงควรเขียนตามข้อเท็จจริงที่ตนทราบ

“ความผิดฐานแจ้งข้อความอันเป็นเท็จแก่เจ้าพนักงาน ตาม ป.อ. มาตรา 137 เป็นความผิดต่อเจ้าพนักงานอันเป็นบททั่วไป ส่วนความผิดฐานแจ้งข้อความอันเป็นเท็จเกี่ยวกับความผิดอาญาแก่... ซึ่งอาจทำให้ผู้อื่นหรือประชาชนเสียหาย และความผิดฐานรู้ว่าไม่มีการกระทำความผิดเกิดขึ้น แจ้งข้อความแก่... ว่าได้มีการกระทำความผิด ตาม ป.อ. มาตรา 172 และ 173 เป็นความผิดต่อเจ้าพนักงานในการยุติธรรมอันเป็นบทเฉพาะเกี่ยวกับความผิดอาญา สำหรับความผิดฐานหมิ่นประมาท ตาม ป.อ. มาตรา 326 ต้องเป็นการใส่ความโดยประการที่น่าจะทำให้ผู้อื่นเสียหาย โดยความผิดทั้งหมดดังกล่าวที่ศาลชั้นต้นพิพากษาว่าจำเลยทั้งสามมีความผิดนั้น จะต้องกระทำไปโดยเจตนาโดยรู้สำนึกในการที่กระทำไม่ว่าประสงค์ต่อผลหรือย่อมเล็งเห็นผล คดีนี้จำเลยทั้งสามเพียงเพื่อต้องการทราบข้อเท็จจริงที่เกี่ยวข้องกับผลประโยชน์ในสัมปทานการดูดทราย เพื่อป้องกันส่วนได้เสียเพื่อความชอบธรรมตามสิทธิที่พึงมีพึงได้ตามกฎหมาย ข้อความที่ระบุไว้ในหนังสือร้องเรียนจึงเป็นการแจ้งข้อเท็จจริงตามสภาพเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นตามความเข้าใจ โดยมีเหตุผลอันควรเชื่อว่าเป็นความจริงโดยสุจริต แม้ว่าจะมีข้อเท็จจริงบางส่วนที่พาดพิงเกี่ยวกับอำนาจหน้าที่และการปฏิบัติงานของโจทก์กับเจ้าพนักงานศุลกากรนครพนมนั้น ก็เป็นข้อเท็จจริงที่มีเหตุอันควรสงสัยและคลาดเคลื่อนไปบ้างตามควร โดยมีจุดประสงค์ที่แท้จริงเพื่อต้องการให้มีคณะกรรมการสอบสวนข้อเท็จจริงดำเนินการทางวินัยเท่านั้น มิได้มุ่งประสงค์ต้องการให้มีความเกี่ยวข้องเกี่ยวพันในความผิดเพื่อให้ต้องรับโทษทางอาญาแต่อย่างใด ดังนั้น การที่จำเลยทั้งสามทำหนังสือร้องเรียนแม้มีข้อความบางส่วนกล่าวพาดพิงถึงการปฏิบัติหน้าที่ของโจทก์ ก็ยังไม่มีข้อบ่งชี้ที่มีน้ำหนักเพียงพอให้รับฟังได้ว่า จำเลยทั้งสามมีเจตนาแจ้งข้อความอันเป็นเท็จแก่เจ้าพนักงานเพื่อกลั่นแกล้งโจทก์เกี่ยวกับความผิดอาญา และใส่ความหมิ่นประมาทโจทก์”

กฎหมายเปรียบเทียบ: การรับแจ้งความและหนังสือยืนยันการรับแจ้งความในเยอรมนี

ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญาเยอรมัน (Strafprozessordnung) มาตรา ๑๕๘ วรรคหนึ่ง ให้แจ้งความความผิดอาญาและยื่นคำขอให้ดำเนินคดี (Strafantrag) ได้ต่อพนักงานอัยการ หน่วยงานและเจ้าพนักงานตำรวจ และศาลชั้นต้นระดับท้องถิ่น (Amtsgericht) และให้ยืนยันการรับแจ้งความเป็นหนังสือแก่ผู้เสียหายเมื่อร้องขอ18 วรรคเดียวกันยังให้หน่วยที่รับบันทึกหรือจัดทำหลักฐานการแจ้งความและคำขอให้ดำเนินคดี และให้ปฏิเสธการออกหนังสือยืนยันได้หากจะกระทบวัตถุประสงค์ของการสอบสวน

ความเห็นของสำนักงาน: กฎหมายเยอรมันกำหนดช่องทางรับแจ้งความไว้หลายหน่วยงาน และให้ผู้เสียหายขอหลักฐานการรับแจ้งเป็นหนังสือได้ เว้นแต่จะกระทบวัตถุประสงค์ของการสอบสวน กฎหมายไทยกำหนดช่องทางสำรองไว้ในมาตรา ๑๒๔ แต่ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญาไม่มีบทบัญญัติที่ใช้ถ้อยคำว่าผู้เสียหายมีสิทธิได้รับหนังสือยืนยันการรับคำร้องทุกข์ ผู้เสียหายในไทยจึงควรเก็บสำเนาคำร้องทุกข์ที่มีการลงชื่อรับไว้เป็นหลักฐาน

คำถามที่พบบ่อย

คำถามในหมวดนี้เป็นคำถามที่ผู้ที่ต้องไปสถานีตำรวจถามบ่อย คำตอบเป็นหลักทั่วไปตามตัวบทที่ยกไว้ในเชิงอรรถของหน้านี้ ผลของแต่ละเรื่องขึ้นกับข้อเท็จจริงและพยานหลักฐาน

ตำรวจไม่รับแจ้งความ ทำอย่างไร

ขอให้พนักงานสอบสวนลงรายงานประจำวันพร้อมเหตุผลทางกฎหมาย ยื่นคำร้องทุกข์เป็นหนังสือตามมาตรา ๑๒๓ ร้องทุกข์ต่อผู้มีตำแหน่งเหนือพนักงานสอบสวนตามมาตรา ๑๒๔ และร้องเรียนต่อ ก.ร.ตร. ตามพระราชบัญญัติตำรวจแห่งชาติ พ.ศ. ๒๕๖๕ มาตรา ๕๐

ตำรวจไม่รับแจ้งความ ผิดกฎหมายหรือไม่

มาตรา ๑๒๒ กำหนดกรณีที่พนักงานสอบสวนจะไม่ทำการสอบสวนก็ได้ และข้อ ๑๑ ตามถ้อยคำที่ความเห็นคณะกรรมการกฤษฎีกาปี ๒๕๔๔ ยกไว้ ให้รับคำร้องทุกข์ตามกฎหมายไว้สอบสวน การไม่รับโดยไม่มีเหตุตามกฎหมายอาจเป็นเหตุร้องเรียนต่อ ก.ร.ตร. ตามพระราชบัญญัติตำรวจแห่งชาติ พ.ศ. ๒๕๖๕ มาตรา ๕๐ และอาจเป็นความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๑๕๗ เมื่อครบองค์ประกอบรวมทั้งเจตนา

ตำรวจบอกว่าเป็นเรื่องทางแพ่ง ต้องทำอย่างไร

ข้อ ๑๑ ตามถ้อยคำที่ความเห็นคณะกรรมการกฤษฎีกาเรื่องเสร็จที่ ๖๗๙/๒๕๔๔ ยกไว้ ให้พนักงานสอบสวนลงรายงานประจำวันชี้แจงหลักกฎหมายแล้วแจ้งให้ผู้แจ้งความทราบ เว้นแต่เรื่องนั้นเป็นความผิดอาญาแผ่นดิน ซึ่งพนักงานสอบสวนควรสอบสวนว่ามีมูลหรือไม่ ผู้เสียหายควรขอให้บันทึกเหตุผลนั้น และปรึกษาทนายความว่าข้อเท็จจริงมีองค์ประกอบความผิดอาญาหรือไม่

ตำรวจให้ลงบันทึกประจำวันไว้ก่อน ต่างจากการร้องทุกข์อย่างไร

คำร้องทุกข์ตามมาตรา ๒ (๗) ต้องกล่าวหาโดยมีเจตนาจะให้ผู้กระทำความผิดได้รับโทษ การแจ้งไว้เป็นหลักฐานโดยไม่มีเจตนาเช่นนั้นจึงไม่เป็นคำร้องทุกข์ ในความผิดต่อส่วนตัว มาตรา ๑๒๑ วรรคสองห้ามสอบสวนเว้นแต่มีคำร้องทุกข์ตามระเบียบ ผู้เสียหายที่ประสงค์ให้ดำเนินคดีจึงควรแจ้งให้ชัดว่าประสงค์ให้ผู้กระทำความผิดได้รับโทษ และขอให้บันทึกเป็นคำร้องทุกข์

ต้องมีหลักฐานครบก่อนแจ้งความหรือไม่

มาตรา ๑๒๓ วรรคสองกำหนดให้คำร้องทุกข์มีชื่อหรือรูปพรรณของผู้กระทำผิด "เท่าที่จะบอกได้" ความเห็นของสำนักงานคือผู้เสียหายร้องทุกข์ได้ตามข้อมูลที่มี และส่งพยานหลักฐานเพิ่มเติมในระหว่างการสอบสวน

ร้องเรียนตำรวจแล้ว จะถูกฟ้องกลับฐานแจ้งความเท็จหรือไม่

คำพิพากษาศาลฎีกาที่ ๕๗๙๖/๒๕๖๗ วินิจฉัยว่าความผิดฐานแจ้งความเท็จและหมิ่นประมาทต้องกระทำโดยเจตนา ในคดีนั้นศาลเห็นว่าหนังสือร้องเรียนที่แจ้งข้อเท็จจริงตามความเข้าใจโดยมีเหตุผลอันควรเชื่อว่าเป็นความจริงโดยสุจริตไม่เป็นความผิด แม้ข้อเท็จจริงบางส่วนคลาดเคลื่อน ผลในแต่ละเรื่องขึ้นกับข้อเท็จจริงของเรื่องนั้น

ติดต่อสอบถาม

ผู้เสียหายที่ประสงค์ให้ที่ปรึกษากฎหมายของสำนักงานตรวจข้อเท็จจริง จัดทำคำร้องทุกข์เป็นหนังสือ หรือไปสถานีตำรวจพร้อมกัน ติดต่อสอบถามแบบรักษาความลับ (Confidential Enquiry การติดต่อสอบถามที่ข้อมูลไม่ถูกเปิดเผยต่อบุคคลภายนอก) ได้ที่ +66 81 654 5922 หรือ contact@eksiamlegal.com

เชิงอรรถและแหล่งที่มา

เชิงอรรถยกถ้อยคำตัวบทกฎหมายคำต่อคำจากแหล่งทางการที่ระบุไว้ท้ายแต่ละรายการ พร้อมวันที่เปิดตรวจ และยกข้อความจากคำพิพากษาศาลฎีกาฉบับย่อตามที่ระบบสืบค้นของศาลฎีกาแสดง

  1. ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา ๑๒๓ วรรคหนึ่ง บัญญัติว่า “ผู้เสียหายอาจร้องทุกข์ต่อพนักงานสอบสวนได้” และวรรคสอง บัญญัติว่า “คำร้องทุกข์นั้นต้องปรากฏชื่อและที่อยู่ของผู้ร้องทุกข์ ลักษณะแห่งความผิด พฤติการณ์ต่าง ๆ ที่ความผิดนั้นได้กระทำลง ความเสียหายที่ได้รับและชื่อหรือรูปพรรณของผู้กระทำผิดเท่าที่จะบอกได้” และวรรคสาม บัญญัติว่า “คำร้องทุกข์นี้จะทำเป็นหนังสือหรือร้องด้วยปากก็ได้ ถ้าเป็นหนังสือต้องมีวันเดือนปีและลายมือชื่อของผู้ร้องทุกข์ ถ้าร้องด้วยปาก ให้พนักงานสอบสวนบันทึกไว้ ลงวันเดือนปีและลงลายมือชื่อผู้บันทึกกับผู้ร้องทุกข์ในบันทึกนั้น”ที่มา: ระบบกลางทางกฎหมาย สำนักงานคณะกรรมการกฤษฎีกา (searchlaw.ocs.go.th) ฉบับปรับปรุงที่ใช้บังคับ เปิดตรวจเมื่อ ๗ พฤศจิกายน ๒๕๖๙
  2. ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา ๒ (๗) บัญญัติว่า “(๗) “คำร้องทุกข์” หมายความถึงการที่ผู้เสียหายได้กล่าวหาต่อเจ้าหน้าที่ตามบทบัญญัติแห่งประมวลกฎหมายนี้ว่ามีผู้กระทำความผิดขึ้น จะรู้ตัวผู้กระทำความผิดหรือไม่ก็ตาม ซึ่งกระทำให้เกิดความเสียหายแก่ผู้เสียหาย และการกล่าวหาเช่นนั้นได้กล่าวโดยมีเจตนาจะให้ผู้กระทำความผิดได้รับโทษ”ที่มา: ระบบกลางทางกฎหมาย สำนักงานคณะกรรมการกฤษฎีกา (searchlaw.ocs.go.th) ฉบับปรับปรุงที่ใช้บังคับ เปิดตรวจเมื่อ ๗ พฤศจิกายน ๒๕๖๙
  3. ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา ๑๒๑ บัญญัติว่า “พนักงานสอบสวนมีอำนาจสอบสวนคดีอาญาทั้งปวง แต่ถ้าเป็นคดีความผิดต่อส่วนตัว ห้ามมิให้ทำการสอบสวน เว้นแต่จะมีคำร้องทุกข์ตามระเบียบ”ที่มา: ระบบกลางทางกฎหมาย สำนักงานคณะกรรมการกฤษฎีกา (searchlaw.ocs.go.th) ฉบับปรับปรุงที่ใช้บังคับ เปิดตรวจเมื่อ ๗ พฤศจิกายน ๒๕๖๙
  4. ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา ๑๒๐ บัญญัติว่า “ห้ามมิให้พนักงานอัยการยื่นฟ้องคดีใดต่อศาล โดยมิได้มีการสอบสวนในความผิดนั้นก่อน”ที่มา: ระบบกลางทางกฎหมาย สำนักงานคณะกรรมการกฤษฎีกา (searchlaw.ocs.go.th) ฉบับปรับปรุงที่ใช้บังคับ เปิดตรวจเมื่อ ๗ พฤศจิกายน ๒๕๖๙
  5. ความเห็นคณะกรรมการกฤษฎีกา (คณะที่ ๑๑) เรื่องเสร็จที่ ๖๗๙/๒๕๔๔ เรื่อง ปัญหาข้อกฎหมายกรณีการสืบสวนก่อนรับคำร้องทุกข์ ระบุว่า “ข้อ ๑๑ วรรคหนึ่ง กำหนดว่า เมื่อมีผู้มาแจ้งความกับพนักงานสอบสวน ถ้าการแจ้งความนั้นเป็นคำร้องทุกข์หรือคำกล่าวโทษตามบทนิยามในมาตรา ๒ (๗) หรือ (๘) แห่งประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา พนักงานสอบสวนจะต้องรับคำร้องทุกข์หรือคำกล่าวโทษตามระเบียบเพื่อดำเนินการสอบสวนดำเนินคดีต่อไป หากการแจ้งความนั้นไม่ใช่คำร้องทุกข์หรือคำกล่าวโทษ หรือเป็นเรื่องทางแพ่ง ให้พนักงานสอบสวนลงรายงานประจำวันชี้แจงหลักกฎหมายไว้เป็นหลักฐานแล้วแจ้งให้ผู้แจ้งความทราบ แนวปฏิบัติตามข้อ ๑๑ วรรคหนึ่ง แห่งประมวลระเบียบการตำรวจเกี่ยวกับคดีดังกล่าวเป็นแนวทางที่ถูกต้องสอดคล้องกับหลักการดำเนินคดีอาญาของพนักงานสอบสวนตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา และเป็นแนวทางที่กำหนดขึ้นตามคำวินิจฉัยคณะกรรมการวินิจฉัยร้องทุกข์ ที่ ๓๓/๒๕๔๐ และคำสั่งของนายกรัฐมนตรีในฐานะหัวหน้ารัฐบาล ที่ได้สั่งการในเรื่องร้องทุกข์ดังกล่าวตามมาตรา ๔๙ แห่งพระราชบัญญัติคณะกรรมการกฤษฎีกา พ.ศ. ๒๕๒๒”ที่มา: สำนักงานคณะกรรมการกฤษฎีกา comment.ocs.go.th ไฟล์ความเห็นเรื่องเสร็จที่ ๖๗๙/๒๕๔๔ ส่งพร้อมหนังสือ ที่ นร ๐๖๐๑/๑๑๐๗ ลงวันที่ ๒๙ พฤศจิกายน ๒๕๔๔ หน้า ๒–๓ (ไม่รวมเลขเชิงอรรถในต้นฉบับ) ถอดจากภาพหน้าเอกสาร เปิดตรวจเมื่อ ๒๑ พฤศจิกายน ๒๕๖๙
  6. ความเห็นคณะกรรมการกฤษฎีกาเรื่องเสร็จที่ ๖๗๙/๒๕๔๔ สรุปว่า “ด้วยเหตุผลดังกล่าว คณะกรรมการกฤษฎีกา (คณะที่ ๑๑) เห็นว่า เมื่อมีผู้มาร้องทุกข์ หรือกล่าวโทษพนักงานเจ้าหน้าที่หรือเจ้าหน้าที่ หรือผู้ช่วยเหลือพนักงานเจ้าหน้าที่หรือเจ้าหน้าที่ดังกล่าว ว่ากระทำความผิดในทางอาญาอันเนื่องมาจากการปฏิบัติหน้าที่ตามกฎหมายว่าด้วยการป้องกันและปราบปรามการฟอกเงิน พนักงานสอบสวนต้องปฏิบัติตามข้อ ๑๑ วรรคหนึ่ง แห่งประมวลระเบียบการตำรวจเกี่ยวกับคดี ลักษณะ ๑๓ บทที่ ๓ คำร้องทุกข์หรือคำกล่าวโทษ ซึ่งแก้ไขเพิ่มเติมโดยระเบียบสำนักงานตำรวจแห่งชาติ ว่าด้วยคำร้องทุกข์หรือคำกล่าวโทษ (ฉบับที่ ๙) พ.ศ. ๒๕๔๒ อันเป็นแนวทางที่ถูกต้อง”ที่มา: สำนักงานคณะกรรมการกฤษฎีกา comment.ocs.go.th ไฟล์ความเห็นเรื่องเสร็จที่ ๖๗๙/๒๕๔๔ ส่งพร้อมหนังสือ ที่ นร ๐๖๐๑/๑๑๐๗ ลงวันที่ ๒๙ พฤศจิกายน ๒๕๔๔ หน้า ๔ (ไม่รวมเลขเชิงอรรถในต้นฉบับ) ถอดจากภาพหน้าเอกสาร เปิดตรวจเมื่อ ๒๑ พฤศจิกายน ๒๕๖๙
  7. ความเห็นคณะกรรมการกฤษฎีกาเรื่องเสร็จที่ ๖๗๙/๒๕๔๔ ยกคำวินิจฉัยของคณะกรรมการวินิจฉัยร้องทุกข์ไว้ว่า “เมื่อผู้ร้องทุกข์ได้ยื่นคำร้องทุกข์โดยชอบแล้ว พนักงานสอบสวนต้องรับคำร้องทุกข์แล้วดำเนินการสอบสวน รวบรวมพยานหลักฐานและข้อเท็จจริงในคดี แล้วเสนอความเห็นต่อพนักงานอัยการว่าควรสั่งฟ้องหรือไม่ฟ้อง เว้นแต่จะเป็นกรณีตามมาตรา ๑๒๒ แห่งประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญาหรือเป็นเรื่องที่เห็นได้โดยชัดแจ้งว่าเป็นเรื่องทางแพ่ง ซึ่งมิใช่คำร้องทุกข์ตามกฎหมาย จะลงประจำวันชี้แจงหลักกฎหมายไว้เป็นหลักฐานแล้วแจ้งให้ผู้ร้องทุกข์ทราบก็ได้ ดังนั้น ระเบียบกรมตำรวจ (เดิม) ที่ได้กำหนดให้พนักงานสอบสวนมีอำนาจใช้ดุลพินิจที่จะพิจารณาวินิจฉัยในเบื้องต้นว่าคำร้องทุกข์ใดไม่เป็นความผิดอาญา หรือไม่มีการกระทำความผิดเกิดขึ้น หรือเป็นเรื่องทางแพ่ง แล้วลงประจำวันไว้เป็นหลักฐาน โดยไม่ต้องดำเนินการสอบสวนต่อไปตามที่กฎหมายบัญญัติเท่ากับเป็นการกำหนดให้พนักงานสอบสวนมีอำนาจพิจารณาชี้ขาดคดีแทนพนักงานอัยการหรือศาล ซึ่งน่าจะไม่ถูกต้องและอาจทำให้เกิดความเดือดร้อนเสียหายแก่ประชาชนได้”ที่มา: สำนักงานคณะกรรมการกฤษฎีกา comment.ocs.go.th ไฟล์ความเห็นเรื่องเสร็จที่ ๖๗๙/๒๕๔๔ ส่งพร้อมหนังสือ ที่ นร ๐๖๐๑/๑๑๐๗ ลงวันที่ ๒๙ พฤศจิกายน ๒๕๔๔ หน้า ๑ ถอดจากภาพหน้าเอกสาร เปิดตรวจเมื่อ ๒๑ พฤศจิกายน ๒๕๖๙
  8. ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา ๑๒๒ บัญญัติว่า “พนักงานสอบสวนจะไม่ทำการสอบสวน ในกรณีต่อไปนี้ก็ได้ (๑) เมื่อผู้เสียหายขอความช่วยเหลือ แต่ไม่ยอมร้องทุกข์ตามระเบียบ (๒) เมื่อผู้เสียหายฟ้องคดีเสียเองโดยมิได้ร้องทุกข์ก่อน (๓) เมื่อมีหนังสือกล่าวโทษเป็นบัตรสนเท่ห์ หรือบุคคลที่กล่าวโทษด้วยปากไม่ยอมบอกว่าเขาคือใคร หรือไม่ยอมลงลายมือชื่อในคำกล่าวโทษหรือบันทึกคำกล่าวโทษ”ที่มา: ระบบกลางทางกฎหมาย สำนักงานคณะกรรมการกฤษฎีกา (searchlaw.ocs.go.th) ฉบับปรับปรุงที่ใช้บังคับ เปิดตรวจเมื่อ ๗ พฤศจิกายน ๒๕๖๙
  9. ความเห็นคณะกรรมการกฤษฎีกาเรื่องเสร็จที่ ๖๗๙/๒๕๔๔ ยกข้อ ๑๑ แห่งประมวลระเบียบการตำรวจเกี่ยวกับคดี (ฉบับที่ใช้ใน พ.ศ. ๒๕๔๔) ไว้ในเชิงอรรถของความเห็นว่า “ข้อ ๑๑ เมื่อมีผู้มาแจ้งความกับพนักงานสอบสวน ถ้าการแจ้งความนั้นเป็นคำร้องทุกข์หรือคำกล่าวโทษตามกฎหมาย ให้พนักงานสอบสวนรับคำร้องทุกข์หรือคำกล่าวโทษตามระเบียบ เพื่อทำการสอบสวนดำเนินคดีต่อไป หากการแจ้งความนั้นมิใช่เป็นคำร้องทุกข์หรือคำกล่าวโทษหรือเป็นเรื่องทางแพ่ง ให้พนักงานสอบสวนลงรายงานประจำวันชี้แจงหลักกฎหมายไว้เป็นหลักฐาน แล้วแจ้งให้ผู้แจ้งความทราบ เว้นแต่กรณีที่การแจ้งความนั้น ไม่เป็นคำร้องทุกข์ แต่เป็นความผิดอาญาแผ่นดิน พนักงานสอบสวนควรจะต้องสอบสวนว่ามีมูลความผิดเป็นอาญาแผ่นดินหรือไม่ ถ้าปรากฏเป็นความผิดอาญาแผ่นดินแล้ว เป็นหน้าที่ของพนักงานสอบสวนที่จะต้องดำเนินการต่อไป”ที่มา: สำนักงานคณะกรรมการกฤษฎีกา comment.ocs.go.th ไฟล์ความเห็นเรื่องเสร็จที่ ๖๗๙/๒๕๔๔ ส่งพร้อมหนังสือ ที่ นร ๐๖๐๑/๑๑๐๗ ลงวันที่ ๒๙ พฤศจิกายน ๒๕๔๔ หน้า ๒ เชิงอรรถที่ ๑ ถอดจากภาพหน้าเอกสาร เปิดตรวจเมื่อ ๒๑ พฤศจิกายน ๒๕๖๙
  10. ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา ๒ (๑๑) บัญญัติว่า “(๑๑) “การสอบสวน” หมายความถึงการรวบรวมพยานหลักฐานและการดำเนินการทั้งหลายอื่นตามบทบัญญัติแห่งประมวลกฎหมายนี้ ซึ่งพนักงานสอบสวนได้ทำไปเกี่ยวกับความผิดที่กล่าวหา เพื่อที่จะทราบข้อเท็จจริงหรือพิสูจน์ความผิดและเพื่อจะเอาตัวผู้กระทำผิดมาฟ้องลงโทษ”ที่มา: ระบบกลางทางกฎหมาย สำนักงานคณะกรรมการกฤษฎีกา (searchlaw.ocs.go.th) ฉบับปรับปรุงที่ใช้บังคับ เปิดตรวจเมื่อ ๗ พฤศจิกายน ๒๕๖๙
  11. ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา ๑๘ วรรคหนึ่งและวรรคสอง บัญญัติว่า “ในจังหวัดอื่นนอกจากจังหวัดพระนครและจังหวัดธนบุรี พนักงานฝ่ายปกครองหรือตำรวจชั้นผู้ใหญ่ ปลัดอำเภอ และข้าราชการตำรวจซึ่งมียศตั้งแต่นายร้อยตำรวจตรีหรือเทียบเท่านายร้อยตำรวจตรีขึ้นไป มีอำนาจสอบสวนความผิดอาญาซึ่งได้เกิด หรืออ้าง หรือเชื่อว่าได้เกิดภายในเขตอำนาจของตน หรือผู้ต้องหามีที่อยู่ หรือถูกจับภายในเขตอำนาจของตนได้ สำหรับในจังหวัดพระนครและจังหวัดธนบุรี ให้ข้าราชการตำรวจซึ่งมียศตั้งแต่ชั้นนายร้อยตำรวจตรีหรือเทียบเท่านายร้อยตำรวจตรีขึ้นไป มีอำนาจสอบสวนความผิดอาญาซึ่งได้เกิด หรืออ้าง หรือเชื่อว่าได้เกิดภายในเขตอำนาจของตน หรือผู้ต้องหามีที่อยู่ หรือถูกจับภายในเขตอำนาจของตนได้”ที่มา: ระบบกลางทางกฎหมาย สำนักงานคณะกรรมการกฤษฎีกา (searchlaw.ocs.go.th) ฉบับปรับปรุงที่ใช้บังคับ เปิดตรวจเมื่อ ๗ พฤศจิกายน ๒๕๖๙
  12. ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา ๑๘ วรรคสาม บัญญัติว่า “ภายใต้บังคับแห่งบทบัญญัติในมาตรา ๑๙ มาตรา ๒๐ และมาตรา ๒๑ ความผิดอาญาได้เกิดในเขตอำนาจพนักงานสอบสวนคนใด โดยปกติให้เป็นหน้าที่พนักงานสอบสวนผู้นั้นเป็นผู้รับผิดชอบในการสอบสวนความผิดนั้น ๆ เพื่อดำเนินคดี เว้นแต่เมื่อมีเหตุจำเป็นหรือเพื่อความสะดวก จึงให้พนักงานสอบสวนแห่งท้องที่ที่ผู้ต้องหามีที่อยู่ หรือถูกจับเป็นผู้รับผิดชอบดำเนินการสอบสวน”ที่มา: ระบบกลางทางกฎหมาย สำนักงานคณะกรรมการกฤษฎีกา (searchlaw.ocs.go.th) ฉบับปรับปรุงที่ใช้บังคับ เปิดตรวจเมื่อ ๗ พฤศจิกายน ๒๕๖๙
  13. ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา ๑๙ วรรคหนึ่ง บัญญัติว่า “ในกรณีดังต่อไปนี้ (๑) เป็นการไม่แน่ว่าการกระทำผิดอาญาได้กระทำในท้องที่ใดในระหว่างหลายท้องที่ (๒) เมื่อความผิดส่วนหนึ่งกระทำในท้องที่หนึ่ง แต่อีกส่วนหนึ่งในอีกท้องที่หนึ่ง (๓) เมื่อความผิดนั้นเป็นความผิดต่อเนื่องและกระทำต่อเนื่องกันในท้องที่ต่าง ๆ เกินกว่าท้องที่หนึ่งขึ้นไป (๔) เมื่อเป็นความผิดซึ่งมีหลายกรรม กระทำลงในท้องที่ต่าง ๆ กัน (๕) เมื่อความผิดเกิดขึ้นขณะผู้ต้องหากำลังเดินทาง (๖) เมื่อความผิดเกิดขึ้นขณะผู้เสียหายกำลังเดินทาง พนักงานสอบสวนในท้องที่หนึ่งท้องที่ใดที่เกี่ยวข้องมีอำนาจสอบสวนได้”ที่มา: ระบบกลางทางกฎหมาย สำนักงานคณะกรรมการกฤษฎีกา (searchlaw.ocs.go.th) ฉบับปรับปรุงที่ใช้บังคับ เปิดตรวจเมื่อ ๑๒ พฤศจิกายน ๒๕๖๙
  14. ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา ๑๒๔ วรรคหนึ่งถึงวรรคสาม บัญญัติว่า “ผู้เสียหายจะร้องทุกข์ต่อพนักงานฝ่ายปกครองหรือตำรวจ ซึ่งมีตำแหน่งหน้าที่รองหรือเหนือพนักงานสอบสวน และเป็นผู้ซึ่งมีหน้าที่รักษาความสงบเรียบร้อยตามกฎหมายก็ได้ เมื่อมีหนังสือร้องทุกข์ยื่นต่อเจ้าพนักงานเช่นกล่าวแล้ว ให้รีบจัดการส่งไปยังพนักงานสอบสวน และจะจดหมายเหตุอะไรไปบ้างเพื่อประโยชน์ของพนักงานสอบสวนก็ได้ เมื่อมีคำร้องทุกข์ด้วยปากให้รีบจัดการให้ผู้เสียหายไปพบกับพนักงานสอบสวนเพื่อจดบันทึกคำร้องทุกข์นั้นดังบัญญัติในมาตราก่อน ในกรณีเร่งร้อนเจ้าพนักงานนั้นจะจดบันทึกเสียเองก็ได้ แต่แล้วให้รีบส่งไปยังพนักงานสอบสวน และจะจดหมายเหตุอะไรไปบ้างเพื่อประโยชน์ของพนักงานสอบสวนก็ได้”ที่มา: ระบบกลางทางกฎหมาย สำนักงานคณะกรรมการกฤษฎีกา (searchlaw.ocs.go.th) ฉบับปรับปรุงที่ใช้บังคับ เปิดตรวจเมื่อ ๗ พฤศจิกายน ๒๕๖๙
  15. พระราชบัญญัติตำรวจแห่งชาติ พ.ศ. ๒๕๖๕ มาตรา ๕๐ บัญญัติว่า “ผู้ใดไม่ได้รับความเป็นธรรมจากการกระทำหรือไม่กระทำการของข้าราชการตำรวจอันมิชอบ หรือพบเห็นข้าราชการตำรวจประพฤติปฏิบัติไม่เหมาะสมและเสื่อมเสียแก่เกียรติศักดิ์ของตำรวจ กระทำผิดวินัย หรือละเมิดประมวลจริยธรรมและจรรยาบรรณของตำรวจ ให้มีสิทธิร้องเรียนต่อ ก.ร.ตร. ตามหลักเกณฑ์และวิธีการที่ ก.ร.ตร. กำหนด หลักเกณฑ์และวิธีการดังกล่าวต้องไม่มีลักษณะเป็นการสร้างขั้นตอนโดยไม่จำเป็นและไม่เป็นการสร้างภาระแก่ประชาชนเกินสมควร”ที่มา: ระบบกลางทางกฎหมาย สำนักงานคณะกรรมการกฤษฎีกา (searchlaw.ocs.go.th) ฉบับปรับปรุงที่ใช้บังคับ เปิดตรวจเมื่อ ๒๑ พฤศจิกายน ๒๕๖๙
  16. พระราชบัญญัติตำรวจแห่งชาติ พ.ศ. ๒๕๖๕ มาตรา ๔๓ วรรคหนึ่ง ตอนต้น บัญญัติว่า “ให้มีคณะกรรมการพิจารณาเรื่องร้องเรียนตำรวจคณะหนึ่ง เรียกโดยย่อว่า “ก.ร.ตร.” มีหน้าที่และอำนาจพิจารณาเรื่องร้องเรียนเกี่ยวกับความเดือดร้อนหรือไม่ได้รับความเป็นธรรมของประชาชนจากการกระทำหรือไม่กระทำการของข้าราชการตำรวจอันมิชอบ หรือการประพฤติปฏิบัติไม่เหมาะสมและเสื่อมเสียแก่เกียรติศักดิ์ของตำรวจ กระทำผิดวินัย หรือละเมิดประมวลจริยธรรมและจรรยาบรรณของตำรวจ ประกอบด้วย ประธาน ก.ร.ตร. และกรรมการ ก.ร.ตร. ซึ่งนายกรัฐมนตรีแต่งตั้งจากบุคคล ดังต่อไปนี้ …”ที่มา: ระบบกลางทางกฎหมาย สำนักงานคณะกรรมการกฤษฎีกา (searchlaw.ocs.go.th) ฉบับปรับปรุงที่ใช้บังคับ เปิดตรวจเมื่อ ๗ พฤศจิกายน ๒๕๖๙
  17. ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๑๕๗ บัญญัติว่า “ผู้ใดเป็นเจ้าพนักงาน ปฏิบัติหรือละเว้นการปฏิบัติหน้าที่โดยมิชอบ เพื่อให้เกิดความเสียหายแก่ผู้หนึ่งผู้ใด หรือปฏิบัติหรือละเว้นการปฏิบัติหน้าที่โดยทุจริต ต้องระวางโทษ จำคุกตั้งแต่หนึ่งปีถึงสิบปี หรือปรับตั้งแต่สองหมื่นบาทถึงสองแสนบาท หรือทั้งจำทั้งปรับ”ที่มา: ระบบกลางทางกฎหมาย สำนักงานคณะกรรมการกฤษฎีกา (searchlaw.ocs.go.th) ฉบับปรับปรุงที่ใช้บังคับ เปิดตรวจเมื่อ ๒๑ พฤศจิกายน ๒๕๖๙
  18. Strafprozessordnung (StPO ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญาเยอรมัน) § 158 Abs. 1 Satz 1 (มาตรา ๑๕๘ วรรคหนึ่ง ประโยคที่หนึ่ง) บัญญัติว่า "Die Anzeige einer Straftat und der Strafantrag können bei der Staatsanwaltschaft, den Behörden und Beamten des Polizeidienstes und den Amtsgerichten angebracht werden." Satz 2 (ประโยคที่สอง) บัญญัติว่า "Die Anzeige und der Strafantrag sind durch die aufnehmende Stelle zu protokollieren oder auf sonstige Weise zu dokumentieren." และ Satz 3 (ประโยคที่สาม) บัญญัติว่า "Dem Verletzten ist auf Antrag der Eingang seiner Anzeige schriftlich zu bestätigen." ส่วนการปฏิเสธการออกหนังสือยืนยันเมื่อจะกระทบวัตถุประสงค์ของการสอบสวนอยู่ในวรรคเดียวกัน (สรุปความ ไม่ได้ยกถ้อยคำ)ที่มา: https://www.gesetze-im-internet.de/stpo/__158.html (เปิดตรวจเมื่อ ๗ และ ๒๑ พฤศจิกายน ๒๕๖๙)
  19. คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3462/2567 ข้อความในคำพิพากษาฉบับย่อ: “แม้การพิจารณาคดีทุจริตและประพฤติมิชอบจะใช้ระบบไต่สวน ซึ่งศาลมีอำนาจแสวงหาข้อเท็จจริงได้เอง แต่กรณียังคงต้องอยู่ภายใต้บังคับแห่ง ป.วิ.อ. ซึ่ง ตาม ป.วิ.อ. มาตรา 120 ที่นำมาใช้บังคับแก่คดีนี้ด้วยตามมาตรา 6 แห่ง พ.ร.บ.วิธีพิจารณาคดีทุจริตและประพฤติมิชอบ พ.ศ. 2559 บัญญัติว่า "ห้ามมิให้อัยการยื่นฟ้องคดีใดต่อศาล โดยมิได้มีการสอบสวนในความผิดนั้นก่อน" ดังนี้ ถ้าพนักงานอัยการฟ้องคดีโดยมิได้มีการสอบสวนก่อนหรือมีการสอบสวนแล้ว แต่การสอบสวนไม่ชอบ ซึ่งต้องถือว่าไม่มีการสอบสวนเช่นกัน เมื่อการฟ้องไม่ชอบด้วยกฎหมายเพราะพนักงานอัยการไม่มีอำนาจฟ้อง ศาลจึงไม่มีอำนาจสั่งให้โจทก์แก้ฟ้องในส่วนผู้กระทำความผิดมูลฐานและพฤติการณ์อันเป็นความผิดต่อตำแหน่งหน้าที่ราชการจากเดิม ซึ่งมีพฤติการณ์การกระทำความผิดที่แตกต่างกัน และเพิ่งมีการสอบสวนเพิ่มเติมภายหลังจากโจทก์ฟ้องคดีแล้วได้ เพราะการจะสั่งให้โจทก์แก้ฟ้อง ตาม พ.ร.บ.วิธีพิจารณาคดีทุจริตและประพฤติมิชอบ พ.ศ. 2559 มาตรา 15 วรรคสาม นั้น ฟ้องเดิมจะต้องเป็นฟ้องที่ชอบด้วยกฎหมายอยู่แล้ว เพียงแต่เป็นกรณีที่ฟ้องเดิมไม่สมบูรณ์โดยไม่ได้บรรยายคำฟ้องให้ครบถ้วนตามหลักเกณฑ์ที่กฎหมายกำหนดไว้เท่านั้น”ที่มา ระบบสืบค้นคำพิพากษา คำสั่งคำร้องและคำวินิจฉัยศาลฎีกา deka.supremecourt.or.th (ค้นด้วยเลขคดี) เปิดตรวจเมื่อ ๘ พฤศจิกายน ๒๕๖๙ · ข้อจำกัด: ยกเฉพาะข้อความในฉบับย่อที่ระบบแสดง ข้อเท็จจริงเฉพาะคดีอยู่ในฉบับเต็ม
  20. คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 5796/2567 ข้อความในคำพิพากษาฉบับย่อ: “ความผิดฐานแจ้งข้อความอันเป็นเท็จแก่เจ้าพนักงาน ตาม ป.อ. มาตรา 137 เป็นความผิดต่อเจ้าพนักงานอันเป็นบททั่วไป ส่วนความผิดฐานแจ้งข้อความอันเป็นเท็จเกี่ยวกับความผิดอาญาแก่... ซึ่งอาจทำให้ผู้อื่นหรือประชาชนเสียหาย และความผิดฐานรู้ว่าไม่มีการกระทำความผิดเกิดขึ้น แจ้งข้อความแก่... ว่าได้มีการกระทำความผิด ตาม ป.อ. มาตรา 172 และ 173 เป็นความผิดต่อเจ้าพนักงานในการยุติธรรมอันเป็นบทเฉพาะเกี่ยวกับความผิดอาญา สำหรับความผิดฐานหมิ่นประมาท ตาม ป.อ. มาตรา 326 ต้องเป็นการใส่ความโดยประการที่น่าจะทำให้ผู้อื่นเสียหาย โดยความผิดทั้งหมดดังกล่าวที่ศาลชั้นต้นพิพากษาว่าจำเลยทั้งสามมีความผิดนั้น จะต้องกระทำไปโดยเจตนาโดยรู้สำนึกในการที่กระทำไม่ว่าประสงค์ต่อผลหรือย่อมเล็งเห็นผล คดีนี้จำเลยทั้งสามเพียงเพื่อต้องการทราบข้อเท็จจริงที่เกี่ยวข้องกับผลประโยชน์ในสัมปทานการดูดทราย เพื่อป้องกันส่วนได้เสียเพื่อความชอบธรรมตามสิทธิที่พึงมีพึงได้ตามกฎหมาย ข้อความที่ระบุไว้ในหนังสือร้องเรียนจึงเป็นการแจ้งข้อเท็จจริงตามสภาพเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นตามความเข้าใจ โดยมีเหตุผลอันควรเชื่อว่าเป็นความจริงโดยสุจริต แม้ว่าจะมีข้อเท็จจริงบางส่วนที่พาดพิงเกี่ยวกับอำนาจหน้าที่และการปฏิบัติงานของโจทก์กับเจ้าพนักงานศุลกากรนครพนมนั้น ก็เป็นข้อเท็จจริงที่มีเหตุอันควรสงสัยและคลาดเคลื่อนไปบ้างตามควร โดยมีจุดประสงค์ที่แท้จริงเพื่อต้องการให้มีคณะกรรมการสอบสวนข้อเท็จจริงดำเนินการทางวินัยเท่านั้น มิได้มุ่งประสงค์ต้องการให้มีความเกี่ยวข้องเกี่ยวพันในความผิดเพื่อให้ต้องรับโทษทางอาญาแต่อย่างใด ดังนั้น การที่จำเลยทั้งสามทำหนังสือร้องเรียนแม้มีข้อความบางส่วนกล่าวพาดพิงถึงการปฏิบัติหน้าที่ของโจทก์ ก็ยังไม่มีข้อบ่งชี้ที่มีน้ำหนักเพียงพอให้รับฟังได้ว่า จำเลยทั้งสามมีเจตนาแจ้งข้อความอันเป็นเท็จแก่เจ้าพนักงานเพื่อกลั่นแกล้งโจทก์เกี่ยวกับความผิดอาญา และใส่ความหมิ่นประมาทโจทก์”ที่มา ระบบสืบค้นคำพิพากษา คำสั่งคำร้องและคำวินิจฉัยศาลฎีกา deka.supremecourt.or.th (ค้นด้วยเลขคดี) เปิดตรวจเมื่อ ๘ พฤศจิกายน ๒๕๖๙ · ข้อจำกัด: ยกเฉพาะข้อความในฉบับย่อที่ระบบแสดง ข้อเท็จจริงเฉพาะคดีอยู่ในฉบับเต็ม

ปรึกษาก่อนไปสถานีตำรวจ

ขอให้แจ้งฐานะของผู้ติดต่อ (ผู้รับหมายเรียก ผู้ต้องหา ญาติของผู้ถูกจับ ผู้เสียหาย หรือพยาน) สถานีตำรวจ ข้อหาหรือเรื่องที่เกี่ยวข้อง และวันนัดหรือเวลาที่ถูกควบคุมตัว ข้อมูลของผู้ติดต่อเก็บเป็นความลับ และสำนักงานตรวจผลประโยชน์ขัดกันก่อนรับเรื่อง

ช่องทางติดต่อสำนักงาน

โทรศัพท์
081 654 5922
LINE
@507btqsu
WhatsApp
+66 87 989 6536
อีเมล
contact@eksiamlegal.com
สำนักงาน
บริษัท เอกสยาม แอนด์ พาร์ทเนอร์ส จำกัด
300/90 ถนนนวมินทร์ แขวงนวมินทร์ เขตบึงกุ่ม กรุงเทพมหานคร 10240
ค่าบริการ
สำนักงานแจ้งขอบเขตงาน ผลส่งมอบ ระยะเวลา และค่าบริการเป็นลายลักษณ์อักษรก่อนเริ่มงานทุกครั้ง
คิวอาร์โค้ดสำหรับเพิ่มบัญชี LINE Official ของสำนักงาน
LINE Official Accountปรึกษาทาง LINE @507btqsu
เปิดในแอป LINE
คิวอาร์โค้ดสำหรับติดต่อสำนักงานทาง WhatsApp
WhatsAppสำหรับผู้ติดต่อจากต่างประเทศ
เปิดใน WhatsApp