ปรับปรุงล่าสุด · ผู้รับผิดชอบเนื้อหา เอกสยาม ชัยศร ที่ปรึกษากฎหมาย
สาระสำคัญ
- กฎหมายแยก "เด็ก" กับ "เยาวชน" เด็ก คือผู้ที่อายุเกินกว่าอายุในประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๗๓ แต่ไม่เกินสิบห้าปีบริบูรณ์ เยาวชน คือผู้ที่อายุเกินสิบห้าปีบริบูรณ์แต่ยังไม่ถึงสิบแปดปีบริบูรณ์ ตามพระราชบัญญัติศาลเยาวชนและครอบครัวฯ มาตรา ๔
- ห้ามจับเด็กซึ่งต้องหาว่ากระทำความผิด เว้นแต่ความผิดซึ่งหน้า หรือมีหมายจับหรือคำสั่งศาล ตามมาตรา ๖๖ ของพระราชบัญญัติเดียวกัน
- ถ้อยคำของเด็กหรือเยาวชนในชั้นจับกุมศาลรับฟังพิสูจน์ความผิดไม่ได้ ตามมาตรา ๖๙ วรรคท้าย
- การแจ้งข้อหาและสอบปากคำเด็กหรือเยาวชนต้องมีที่ปรึกษากฎหมายร่วมอยู่ด้วยทุกครั้ง ตามมาตรา ๗๕ วรรคสอง และบิดามารดาหรือผู้ปกครองเข้าร่วมรับฟังได้
- การถามปากคำผู้ต้องหาอายุไม่เกินสิบแปดปี และผู้เสียหายหรือพยานอายุไม่เกินสิบแปดปีในคดีที่กฎหมายกำหนด ต้องมีนักจิตวิทยาหรือนักสังคมสงเคราะห์ บุคคลที่เด็กร้องขอ และพนักงานอัยการ และต้องบันทึกภาพและเสียง ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา ๑๓๓ ทวิ และมาตรา ๑๓๔/๒
- เด็กหรือเยาวชนที่ถูกจับต้องถูกนำตัวไปศาลเพื่อตรวจสอบการจับภายในยี่สิบสี่ชั่วโมง นับแต่ไปถึงที่ทำการของพนักงานสอบสวนผู้รับผิดชอบ ตามพระราชบัญญัติศาลเยาวชนและครอบครัวฯ มาตรา ๗๒
เด็กและเยาวชนตามกฎหมายหมายถึงใคร
พระราชบัญญัติศาลเยาวชนและครอบครัวและวิธีพิจารณาคดีเยาวชนและครอบครัว พ.ศ. ๒๕๕๓ มาตรา ๔ นิยาม "เด็ก" ว่าบุคคลซึ่งมีอายุเกินกว่าอายุที่กำหนดในประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๗๓ แต่ยังไม่เกินสิบห้าปีบริบูรณ์ และนิยาม "เยาวชน" ว่าบุคคลอายุเกินสิบห้าปีบริบูรณ์แต่ยังไม่ถึงสิบแปดปีบริบูรณ์1
ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๗๓ บัญญัติว่าเด็กอายุยังไม่เกินสิบสองปีที่กระทำการอันกฎหมายบัญญัติเป็นความผิด ไม่ต้องรับโทษ และให้พนักงานสอบสวนส่งตัวเด็กนั้นให้พนักงานเจ้าหน้าที่ตามกฎหมายว่าด้วยการคุ้มครองเด็ก2 สำหรับเด็กอายุกว่าสิบสองปีแต่ไม่เกินสิบห้าปี มาตรา ๗๔ บัญญัติว่าไม่ต้องรับโทษ แต่ศาลมีอำนาจใช้มาตรการที่มาตรานั้นกำหนด3
| ช่วงอายุ ณ เวลากระทำ | สถานะตามกฎหมาย |
|---|---|
| ไม่เกินสิบสองปี | ไม่ต้องรับโทษ พนักงานสอบสวนส่งตัวให้พนักงานเจ้าหน้าที่ตามกฎหมายว่าด้วยการคุ้มครองเด็ก (ป.อ. มาตรา ๗๓) |
| เกินสิบสองปี ถึงสิบห้าปีบริบูรณ์ | "เด็ก" ไม่ต้องรับโทษ แต่ศาลใช้มาตรการตาม ป.อ. มาตรา ๗๔ ได้ |
| เกินสิบห้าปีบริบูรณ์ แต่ยังไม่ถึงสิบแปดปีบริบูรณ์ | "เยาวชน" ตามนิยามในพระราชบัญญัติศาลเยาวชนและครอบครัวฯ มาตรา ๔ |
การจับเด็กและเยาวชนต่างจากผู้ใหญ่อย่างไร
ห้ามจับกุมเด็กซึ่งต้องหาว่ากระทำความผิด เว้นแต่เด็กนั้นกระทำความผิดซึ่งหน้า หรือมีหมายจับหรือคำสั่งของศาล ส่วนการจับกุมเยาวชนเป็นไปตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา ตามพระราชบัญญัติศาลเยาวชนและครอบครัวฯ มาตรา ๖๖4 อายุของผู้ถูกจับจึงเป็นข้อเท็จจริงแรกที่ต้องตรวจ เพราะเป็นตัวกำหนดว่าหลักใดใช้บังคับ
เมื่อจับกุมเด็กหรือเยาวชน มาตรา ๖๙ กำหนดหน้าที่ของเจ้าพนักงานผู้จับไว้หลายประการ5
- แจ้งว่าต้องถูกจับ แจ้งข้อกล่าวหาและสิทธิตามกฎหมาย แสดงหมายจับถ้ามี และนำตัวไปยังที่ทำการของพนักงานสอบสวนแห่งท้องที่ที่ถูกจับทันที
- แจ้งเหตุแห่งการจับให้บิดา มารดา ผู้ปกครอง หรือบุคคลที่เด็กอาศัยอยู่ด้วยทราบ ถ้าบุคคลนั้นไม่อยู่ ต้องแจ้งให้ทราบในโอกาสแรกเท่าที่ทำได้
- จับกุมและควบคุมโดยละมุนละม่อม ไม่ประจาน และไม่ใช้วิธีควบคุมเกินจำเป็น ห้ามใช้เครื่องพันธนาการแก่เด็ก เว้นแต่มีความจำเป็นอย่างยิ่งอันมิอาจหลีกเลี่ยงได้
- ทำบันทึกการจับกุมโดยห้ามถามคำให้การผู้ถูกจับ
ถ้อยคำของเด็กหรือเยาวชนในชั้นจับกุม ศาลรับฟังเป็นพยานเพื่อพิสูจน์ความผิดไม่ได้ แต่อาจนำมาฟังเป็นคุณแก่เด็กหรือเยาวชนได้ ตามมาตรา ๖๙ วรรคท้าย
ต้องนำตัวเด็กหรือเยาวชนไปศาลภายในเวลาเท่าใด
เมื่อพนักงานสอบสวนได้รับตัวเด็กหรือเยาวชนซึ่งถูกจับ ต้องนำตัวไปศาลเพื่อตรวจสอบการจับกุมทันที ภายในยี่สิบสี่ชั่วโมงนับแต่เวลาที่ไปถึงที่ทำการของพนักงานสอบสวนผู้รับผิดชอบ โดยไม่นับเวลาเดินทางตามปกติ ตามพระราชบัญญัติศาลเยาวชนและครอบครัวฯ มาตรา ๗๒ วรรคหนึ่ง6
ถ้าบิดามารดา ผู้ปกครอง หรือบุคคลที่เด็กอาศัยอยู่ด้วย แสดงให้เห็นว่ายังดูแลเด็กได้ พนักงานสอบสวนอาจมอบตัวเด็กให้บุคคลนั้นดูแล และสั่งให้นำตัวไปศาลภายในยี่สิบสี่ชั่วโมงได้ บทบัญญัตินี้ไม่ใช้กับคดีที่พนักงานสอบสวนเห็นว่าอาจเปรียบเทียบปรับได้7
เมื่อเด็กหรือเยาวชนมาอยู่ต่อหน้าศาล ศาลตรวจสอบว่าการจับและการปฏิบัติต่อเด็กชอบด้วยกฎหมายหรือไม่ ถ้าการจับไม่ชอบ ศาลให้ปล่อยตัว และถ้าเด็กยังไม่มีที่ปรึกษากฎหมาย ศาลแต่งตั้งให้ ตามมาตรา ๗๓ วรรคหนึ่ง8
การสอบปากคำเด็กหรือเยาวชนที่เป็นผู้ต้องหา
การแจ้งข้อกล่าวหาและสอบปากคำเด็กหรือเยาวชนซึ่งต้องหาว่ากระทำความผิด ต้องมีที่ปรึกษากฎหมายของเด็กหรือเยาวชนร่วมอยู่ด้วยทุกครั้ง และต้องแจ้งว่าเด็กมีสิทธิที่จะไม่ให้การหรือให้การก็ได้ ตามพระราชบัญญัติศาลเยาวชนและครอบครัวฯ มาตรา ๗๕ วรรคสอง บิดามารดาหรือผู้ปกครองเข้าร่วมรับฟังการสอบสวนได้ตามวรรคสาม9
ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญากำหนดหลักเพิ่มเติมไว้อีกสองเรื่อง
- นักจิตวิทยาหรือนักสังคมสงเคราะห์ บุคคลที่เด็กร้องขอ และพนักงานอัยการ มาตรา ๑๓๔/๒ ให้นำมาตรา ๑๓๓ ทวิ มาใช้แก่การสอบสวนผู้ต้องหาที่เป็นเด็กอายุไม่เกินสิบแปดปีโดยอนุโลม10
- ทนายความ ในคดีที่ผู้ต้องหาอายุไม่เกินสิบแปดปีในวันแจ้งข้อหา พนักงานสอบสวนต้องถามว่ามีทนายความหรือไม่ ถ้าไม่มี รัฐต้องจัดหาให้ ตามมาตรา ๑๓๔/๑ วรรคหนึ่ง11
ถ้อยคำที่ผู้ต้องหาให้ไว้ก่อนที่พนักงานสอบสวนดำเนินการตามมาตรา ๑๓๔/๑ และมาตรา ๑๓๔/๒ รับฟังเป็นพยานหลักฐานพิสูจน์ความผิดของผู้นั้นไม่ได้ ตามมาตรา ๑๓๔/๔ วรรคสาม12
สถานที่สอบสวนต้องเหมาะสม ไม่ปะปนกับผู้ต้องหาอื่น ไม่มีบุคคลที่ไม่เกี่ยวข้องในลักษณะประจาน และต้องใช้ภาษาที่เด็กเข้าใจได้ง่าย ถ้าเด็กไม่เข้าใจภาษาไทย ต้องจัดหาล่าม ตามมาตรา ๗๕ วรรคหนึ่ง
การถามปากคำเด็กที่เป็นผู้เสียหายหรือพยาน
การถามปากคำผู้เสียหายหรือพยานที่เป็นเด็กอายุไม่เกินสิบแปดปี ต้องทำตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา ๑๓๓ ทวิ ในคดีประเภทที่มาตรานั้นระบุไว้ และในคดีอื่นที่มีอัตราโทษจำคุกเมื่อเด็กร้องขอ หลักสำคัญคือการถามปากคำแยกเป็นส่วนสัดและการบันทึกภาพและเสียง
คดีประเภทที่มาตรา ๑๓๓ ทวิ ระบุไว้ ได้แก่ คดีความผิดเกี่ยวกับเพศ ความผิดเกี่ยวกับชีวิตและร่างกายที่ไม่ใช่ความผิดที่เกิดจากการชุลมุนต่อสู้ ความผิดเกี่ยวกับเสรีภาพ กรรโชก ชิงทรัพย์ ปล้นทรัพย์ ความผิดตามกฎหมายการค้าประเวณี การค้าหญิงและเด็ก สถานบริการ หรือคดีอื่นที่มีอัตราโทษจำคุกซึ่งเด็กร้องขอ13
หลักของมาตรา ๑๓๓ ทวิ มีดังนี้
- ถามปากคำแยกเป็นส่วนสัดในสถานที่ที่เหมาะสมสำหรับเด็ก
- มีนักจิตวิทยาหรือนักสังคมสงเคราะห์ บุคคลที่เด็กร้องขอ และพนักงานอัยการร่วมอยู่ด้วย
- ถ้านักจิตวิทยาหรือนักสังคมสงเคราะห์เห็นว่าคำถามใดอาจกระทบจิตใจเด็กอย่างรุนแรง พนักงานสอบสวนต้องถามผ่านนักจิตวิทยาหรือนักสังคมสงเคราะห์ โดยเด็กไม่ได้ยินคำถามของพนักงานสอบสวน
- ห้ามถามเด็กซ้ำซ้อนหลายครั้งโดยไม่มีเหตุอันสมควร
- พนักงานสอบสวนต้องแจ้งสิทธิเหล่านี้ให้เด็กทราบ
- เด็กตั้งรังเกียจนักจิตวิทยา นักสังคมสงเคราะห์ หรือพนักงานอัยการได้ และต้องเปลี่ยนตัวผู้นั้น
- ต้องบันทึกภาพและเสียงการถามปากคำที่นำออกถ่ายทอดได้อย่างต่อเนื่องไว้เป็นพยาน
ในกรณีจำเป็นเร่งด่วนอย่างยิ่งที่ไม่อาจรอบุคคลทั้งหมดได้ พนักงานสอบสวนถามปากคำเด็กโดยมีบุคคลใดบุคคลหนึ่งในจำนวนนั้นอยู่ด้วยได้ แต่ต้องบันทึกเหตุไว้ในสำนวน ตามมาตรา ๑๓๓ ทวิ วรรคท้าย
บิดามารดาหรือผู้ปกครองควรเตรียมอะไร
บิดามารดาหรือผู้ปกครองมีบทบาทตามกฎหมายหลายขั้นตอน ได้แก่ รับแจ้งการจับตามมาตรา ๖๙ เข้าร่วมรับฟังการสอบสวนตามมาตรา ๗๕ วรรคสาม และรับมอบตัวเด็กไปดูแลตามมาตรา ๗๒ วรรคสอง การเตรียมเอกสารล่วงหน้าช่วยให้ขั้นตอนเหล่านี้ดำเนินไปได้
รายการที่ควรเตรียม
- เอกสารแสดงอายุของเด็ก เช่น สูติบัตรหรือบัตรประจำตัวประชาชน เพราะอายุเป็นตัวกำหนดว่ากฎหมายส่วนใดใช้บังคับ
- เอกสารแสดงความเป็นบิดามารดาหรือผู้ปกครอง
- เอกสารแสดงที่อยู่และสถานศึกษาของเด็ก ซึ่งเกี่ยวกับการแสดงว่าสามารถดูแลเด็กได้ตามมาตรา ๗๒ วรรคสอง
- ชื่อและช่องทางติดต่อของที่ปรึกษากฎหมายที่จะร่วมในการสอบปากคำ
คำพิพากษาศาลฎีกาที่เกี่ยวข้อง
คำพิพากษาศาลฎีกาในหมวดนี้ทุกฉบับเปิดตรวจจากระบบสืบค้นคำพิพากษา คำสั่งคำร้องและคำวินิจฉัยศาลฎีกา เมื่อ ๘ พฤศจิกายน ๒๕๖๙ ข้อความในเครื่องหมายคำพูดคัดจากคำพิพากษาฉบับย่อคำต่อคำ ส่วนข้อความนำหน้าเป็นการสรุปของสำนักงานเพื่อให้เห็นว่าคำวินิจฉัยนั้นใช้กับขั้นตอนที่สถานีตำรวจอย่างไร
คำวินิจฉัยของศาล · คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 7827/256015
สหวิชาชีพในการสอบสวนผู้ต้องหาเด็กใช้เฉพาะฐานความผิดที่ระบุ หรือเมื่อเด็กร้องขอ ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า การสอบสวนผู้ต้องหาเด็กตามมาตรา ๑๓๓ ทวิ ประกอบมาตรา ๑๓๔/๒ โดยมีนักจิตวิทยาหรือนักสังคมสงเคราะห์ บุคคลที่เด็กร้องขอ และพนักงานอัยการร่วมด้วย ใช้บังคับเฉพาะฐานความผิดที่ระบุไว้ หรือเมื่อผู้ต้องหาเด็กร้องขอ ความผิดเกี่ยวกับยาเสพติดไม่อยู่ในฐานที่ระบุ ผู้ปกครองจึงควรให้เด็กร้องขอไว้ตั้งแต่ต้น
“การสอบสวนผู้ต้องหาที่เป็นเด็กอายุไม่เกินสิบแปดปี ซึ่งหากผู้ต้องหาร้องขอ ให้พนักงานสอบสวนแยกกระทำเป็นส่วนสัดในสถานที่ที่เหมาะสมสำหรับเด็กและให้มีนักจิตวิทยาหรือนักสังคมสงเคราะห์ บุคคลที่เด็กร้องขอ และพนักงานอัยการร่วมอยู่ด้วยในการสอบสวนนั้น และในกรณีที่นักจิตวิทยาหรือนักสังคมสงเคราะห์เห็นว่าการถามเด็กหรือคำถามใด อาจจะมีผลกระทบกระเทือนต่อจิตใจเด็กอย่างรุนแรง ให้พนักงานสอบสวนถามผ่านนักจิตวิทยาหรือนักสังคมสงเคราะห์เป็นการเฉพาะตามประเด็นคำถามของพนักงานสอบสวน โดยมิให้เด็กได้ยินคำถามของพนักงานสอบสวนและห้ามมิให้ถามเด็กซ้ำซ้อนหลายครั้งโดยไม่มีเหตุอันสมควรเป็นกรณีเฉพาะบางฐานความผิดเท่านั้น ได้แก่ ความผิดเกี่ยวกับเพศ ความผิดเกี่ยวกับชีวิตและร่างกาย อันมิใช่ความผิดที่เกิดจากการชุลมุนต่อสู้ ความผิดเกี่ยวกับเสรีภาพ ความผิดฐานกรรโชก ชิงทรัพย์และปล้นทรัพย์ตามประมวลกฎหมายอาญา ความผิดตามกฎหมายว่าด้วยการป้องกันและปราบปรามการค้าประเวณี ความผิดตามกฎหมายว่าด้วยมาตรการในการป้องกันและปราบปรามการค้าหญิงและเด็ก ความผิดตามกฎหมายว่าด้วยสถานบริการ หรือความผิดอื่นที่มีอัตราโทษจำคุกซึ่งผู้ต้องหาที่เป็นเด็กอายุไม่เกินสิบแปดปีร้องขอตามที่บัญญัติไว้ใน ป.วิ.อ. มาตรา 133 ทวิ นั้น มิได้หมายความรวมถึงความผิดต่อ พ.ร.บ.ยาเสพติดให้โทษ พ.ศ.2522 ซึ่งเป็นกรณีความผิดอื่น ทั้งผู้ต้องหาเป็นเด็กไม่ได้ร้องขอให้บุคคลดังกล่าวเข้าร่วมในการสอบสวน พนักงานสอบสวนจึงไม่จำต้องจัดให้มีนักจิตวิทยาหรือนักสังคมสงเคราะห์และพนักงานอัยการเข้าร่วมในการสอบสวนผู้ต้องหาด้วย ข้อเท็จจริงประกอบคำรับสารภาพของจำเลยที่ให้ไว้ต่อพนักงานสอบสวนจึงชอบด้วย ป.วิ.อ. มาตรา 134/2 ประกอบมาตรา 133 ทวิ ประกอบ พ.ร.บ.ศาลเยาวชนและครอบครัวและวิธีพิจารณาคดีเยาวชนและครอบครัว พ.ศ.2553 มาตรา 6 และเป็นพยานหลักฐานในการพิสูจน์ความผิดของจำเลยได้ตาม ป.วิ.อ. มาตรา 226 แล้ว”
กฎหมายเปรียบเทียบ: มาตรฐานของสหภาพยุโรปสำหรับเด็กที่เป็นผู้ต้องหา
สหภาพยุโรปกำหนดมาตรฐานขั้นต่ำไว้ใน Directive (EU) 2016/800 (คำสั่งของสหภาพยุโรปว่าด้วยหลักประกันในกระบวนการสำหรับเด็กที่เป็นผู้ต้องหาหรือจำเลย) ซึ่งกำหนดให้เด็กได้รับความช่วยเหลือจากทนายความก่อนถูกตำรวจถามปากคำ ให้แจ้งข้อมูลแก่ผู้ใช้อำนาจปกครองโดยเร็ว และให้บันทึกภาพและเสียงการถามปากคำเด็กเมื่อได้สัดส่วนกับพฤติการณ์
Directive เป็นกฎหมายที่รัฐสมาชิกต้องนำไปบัญญัติเป็นกฎหมายภายใน มาตรฐานทั้งสามข้อมีหลักที่ตรงกันในกฎหมายไทย14 ได้แก่ ที่ปรึกษากฎหมายต้องร่วมอยู่ทุกครั้งตามพระราชบัญญัติศาลเยาวชนและครอบครัวฯ มาตรา ๗๕ วรรคสอง การแจ้งบิดามารดาหรือผู้ปกครองตามมาตรา ๖๙ และการบันทึกภาพและเสียงตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา ๑๓๓ ทวิ ที่นำมาใช้กับผู้ต้องหาเด็กตามมาตรา ๑๓๔/๒
สำหรับผู้อ่านในประเทศไทย ข้อที่กฎหมายไทยกำหนดไว้เข้มกว่าคือการบันทึกภาพและเสียง ซึ่งมาตรา ๑๓๓ ทวิ วรรคสี่ ใช้ถ้อยคำบังคับ ไม่ได้ขึ้นกับการพิจารณาความได้สัดส่วนแบบ Article 9 (ข้อ ๙) ของ Directive ฉบับนั้น บิดามารดาจึงขอให้พนักงานสอบสวนยืนยันว่ามีการบันทึกภาพและเสียงได้
คำถามที่พบบ่อย
คำถามในหมวดนี้เป็นคำถามที่ผู้ที่ต้องไปสถานีตำรวจถามบ่อย คำตอบเป็นหลักทั่วไปตามตัวบทที่ยกไว้ในเชิงอรรถของหน้านี้ ผลของแต่ละเรื่องขึ้นกับข้อเท็จจริงและพยานหลักฐาน
ตำรวจจับเด็กอายุสิบสี่ปีโดยไม่มีหมายจับได้หรือไม่
พระราชบัญญัติศาลเยาวชนและครอบครัวฯ มาตรา ๖๖ ห้ามจับกุมเด็กซึ่งต้องหาว่ากระทำความผิด เว้นแต่เด็กกระทำความผิดซึ่งหน้า หรือมีหมายจับหรือคำสั่งของศาล
ผู้ปกครองเข้าฟังการสอบปากคำลูกได้หรือไม่
ได้ พระราชบัญญัติศาลเยาวชนและครอบครัวฯ มาตรา ๗๕ วรรคสาม ให้บิดา มารดา ผู้ปกครอง หรือบุคคลที่เด็กอาศัยอยู่ด้วย เข้าร่วมรับฟังการแจ้งข้อหาและการสอบปากคำได้
เด็กที่ถูกจับต้องไปศาลเมื่อใด
ภายในยี่สิบสี่ชั่วโมงนับแต่ไปถึงที่ทำการของพนักงานสอบสวนผู้รับผิดชอบ ไม่นับเวลาเดินทางตามปกติ ตามมาตรา ๗๒ วรรคหนึ่ง เว้นแต่คดีที่พนักงานสอบสวนเห็นว่าอาจเปรียบเทียบปรับได้
ลูกเป็นผู้เสียหายในคดีทางเพศ การสอบปากคำต้องมีใครอยู่ด้วย
ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา ๑๓๓ ทวิ กำหนดให้มีนักจิตวิทยาหรือนักสังคมสงเคราะห์ บุคคลที่เด็กร้องขอ และพนักงานอัยการร่วมอยู่ด้วย และต้องบันทึกภาพและเสียงไว้
เด็กอายุไม่เกินสิบสองปีกระทำผิดจะถูกดำเนินคดีหรือไม่
ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๗๓ บัญญัติว่าเด็กนั้นไม่ต้องรับโทษ และให้พนักงานสอบสวนส่งตัวเด็กให้พนักงานเจ้าหน้าที่ตามกฎหมายว่าด้วยการคุ้มครองเด็ก
ติดต่อสอบถาม
บิดามารดาหรือผู้ปกครองที่ต้องการให้ที่ปรึกษากฎหมายของสำนักงานร่วมดูแลขั้นตอนที่สถานีตำรวจ ติดต่อสอบถามแบบรักษาความลับ (Confidential Enquiry การติดต่อสอบถามที่ข้อมูลไม่ถูกเปิดเผยต่อบุคคลภายนอก) ได้ที่ +66 81 654 5922 หรือ contact@eksiamlegal.com